Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

21/3 . Η ΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ..... "Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν /τίποτα και προσπερνούνε. 'Ομως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι /και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν".

Ο παραπάνω στίχος είναι από τα "Αντικλείδια", το καλύτερο ίσως ποιήμα  για την ποίηση .Το έγραψε  ο Γιώργης Παυλόπουλος - λίγα λόγια  γι αυτόν θα διαβάσετε στη  συνέχεια- και  διαλέξαμε και ένα  εκπληκτικό και σχετικό με το ποίημα βίντεο  για τη σημερινή ημέρα.....  Επίσης θα σας παρουσιάσουμε εξόχως "περιποιημένο" από το φίλο Γιώργο Βιδάκη το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη "Μονόγραμμα" που απαγγέλουν οι , Μίκης Θεοδωράκης  και Ιουλίτα Ηλιοπούλου.  Επίσης σταχυολογήσαμε πρόχειρα και μερικές φράσεις για την ποίηση   πολύ γνωστών  Ποιητών , Συγγραφέων και Λογοτεχνών  και τέλος θα  κλείσουμε το αφιέρωμά μας με οπτικοποιημένο το ποιήμα του Κωσταντίνου Καβάφη "Η πόλις" . Αξίζει να τα δείτε όλα.
ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ


Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. 'Ομως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
'Ισως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Από τη συλλογή "Τα αντικλείδια"του Γιώργη Παυλόπουλου, εκδ. Στιγμή


Ο Γιώργης Παυλόπουλος (Πύργος Ηλείας, 22 Ιουνίου 1924 – Πύργος Ηλείας, 26 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.


Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη γενέτειρά του. Ξεκίνησε το 1942 να σπουδάζει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην ποίηση[1]. Για βιοποριστικές λόγους, εργάστηκε για πολλά χρόνια ως λογιστής και γραμματέας στο ΚΤΕΛ Ηλείας. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1940, οπότε δημοσίευσε δύο διηγήματα στην εφημερίδα Πατρίς του Πύργου. Άρχισε να γράφει ποιήματα από το 1941. Δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα «Ο νεκρός Γ.Π.» στο περιοδικό Οδυσσέας (τεύχος 4, Δεκέμβριος 1943, που εξέδιδε ο ίδιος με φίλους του στον Πύργο. Ήταν στενός φίλος με τον Τάκη Σινόπουλο και συνεργάστηκε μαζί του σε μια πειραματική γραφή κοινών ποιημάτων, τα οποία συμπεριέλαβε ο Σινόπουλος στο έργο του. Ήταν επίσης φίλος με τους πεζογράφους Νίκο Καχτίτση και Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο, καθώς και με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Η πρώτη του ολοκληρωμένη συλλογή ποιημάτων με τίτλο Το κατώγι κυκλοφόρησε το 1971.


Είχαν ωστόσο προηγηθεί πολλές δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε λογοτεχνικά περιοδικά του Πύργου και της Αθήνας, καθώς και σε έναν τόμο Για το Σεφέρη, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1962. Ακολούθησαν οι συλλογές: Το σακί (1980), Τα αντικλείδια (1988), Τριάντα τρία χαϊκού (1990), Λίγος άμμος (1997), Ποιήματα 1943–1997 (2001), Πού είναι τα πουλιά (2004) και Να μην τους ξεχάσω (2008, κυκλοφόρησε λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του ποιητή). Επίσης το 2008, κυκλοφόρησαν σε έναν μικρό τόμο με τίτλο Γράμματα από την Αμερική οι επιστολές που έστειλε από τις ΗΠΑ σε φίλο του ψυχίατρο το 1985. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ο αιώνας μας, Αλφειός, Γράμματα και Τέχνες, Νέα Πορεία, Ποιητική Τέχνη, Αιολικά Γράμματα, Σημείο, Νέο Επίπεδο, Η Συνέχεια, Χρονικό, Ελίτροχος. Επίσης, έγραφε στην εφημερίδα Καθημερινή. Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες και περιελήφθησαν και σε σχολικά βιβλία. Ο ίδιος συμμετείχε σε συνέδρια και παρουσιάσεις ποιητών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων[2]. Πέρα από την ποίηση, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά και με την ζωγραφική. Με την φροντίδα μερικών φίλων του, πίνακές του εκτέθηκαν στην ΙΘ΄ Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής το 1977. Τα ποιήματά του, όλα σε ελεύθερο στίχο, έχουν έντονο βιωματικό χαρακτήρα. «Αυτό που γράφω το έχω ζήσει», είχε πει ο ίδιος[3]. Στα πρώτα του ποιήματα σκιαγραφούνται οι τραυματικές εμπειρίες της Κατοχής και του Εμφυλίου. Στα τελευταία του ποιήματα, ο λόγος του επικεντρώνεται στις υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου: τον έρωτα και τον θάνατο.

ΤΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.


                                   ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ "Μονόγραμμα"



                                            Οδυσσέας Ελύτης - ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ - Μίκης Θεοδωράκης από xainis1001


O Μίκης Θεοδωράκης και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, ερμηνεύουν " ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ" με μουσική υπόκρουση το Adagio του Μίκη Θεοδωράκη.

..Θά πενθώ πάντα μ’ ακούς;

γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο..


Μονόγραμμα είναι ένα γράμμα ή ο συνδυασμός δύο ή περισσότερων γραμμάτων, συνήθως τα αρχικά ονόματος, για τη δημιουργία μιας σφραγίδας. Μπορούμε οπότε να σκεφτούμε το μονόγραμμα ως τα αρχικά του ονόματος της αγαπημένης του ποιητή ή το συνδυασμό των αρχικών γραμμάτων από τα ονόματά τους, σε μια σφραγίδα που φτιάχνει ο έρωτας, φέρνοντας του δύο αγαπημένους για πάντα μαζί.
Τα χρόνια της διαμονής του στο Παρίσι 1969 - 1971 ο Οδυσσέας Ελύτης συνθέτει «Το Μονόγραμμα» που έμελλε να περάσει στη συνείδηση των αναγνωστών ως ένα από τα ερωτικότερα ποιήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Το βιβλίο θα τυπωθεί αρχικά (1971) στις Βρυξέλλες και τον αμέσως επόμενο χρόνο στην Ελλάδα (1972).
Στα 60 του χρόνια ο ποιητής θα δημιουργήσει έναν ερωτικό ύμνο γεμάτο νεανικότητα και πάθος, που κατορθώνει ν’ αποδώσει ακόμη και τις πιο λεπτές εκφάνσεις του ερωτικού συναισθήματος. Κινούμενος σε δύο βασικές θεματικές: α) στην ιδέα πως στο πρόσωπο της αγαπημένης του βρίσκει το απολύτως αναγκαίο συμπλήρωμα του εαυτού του, το άλλο του μισό, και β) στην αίσθηση πως ο κόσμος δεν είναι ακόμη έτοιμος να δεχτεί έναν έρωτα τέτοιας έντασης και αγνότητας, ο ποιητής μιλά στην εσώτατη προσδοκία κάθε ανθρώπου που επιθυμεί να βρει το ιδανικό του ταίρι για να ζήσει έναν έρωτα ανέλπιστα μοναδικό, έναν έρωτα πρωτόφαντο.


Πρόχειρα σταχυολογήματα για την ποίηση

 ποίηση εναι  ατία πο φθείρει τ κάθε τί π τ μ εναι στ εναι.
Πλάτων
 ποίηση να πργμα νάλαφρο, ερ κα φτερωτό.
Πλάτων
«Δι εφυος  ποιητικ στιν  μανικο. Τούτων γρ ο μν επλαστοι ο δ κστατικο εσίν».
( τέχνη τς ποίησης εναι ργο το προικισμένου μλλον παρ το μανικο καλλιτέχνη, γιατί πρτος εναι  πιδέξιος μιμητής, ν  δεύτερος κατέχεται π νθουσιασμ κα το λείπει ψυχικ ρεμία).
ριστοτέλης
 ποίηση εναι νας φασιανς πο χάνεται στος θάμνους.
Στβενς
 ποίηση ρχίζει μ τν πίγνωση κ μέρους μας χι τς Πτώσης, λλ το τι πέφτουμε.
Μπλούμ
 ποίηση δν εναι να λευθέρωμα τς συγκίνησης, λλ πόδραση π τ συγκίνηση. Δν εναικφραση τς προσωπικότητας, λλ πόδραση π τν προσωπικότητα.
Τ. Σ. λιοτ
Ο νώριμοι ποιητς μιμονται. Ο ριμοι ποιητς κλέβουν.
Τ. Σ. λιοτ

« ποιητς κάνει τν αυτό του ραματιστ μέσα π μία μακριά, περιόριστη κα συστηματικποδιοργάνωση λων τν ασθήσεων. λες ο μορφς ρωτα, πόνου, τρέλας. Διερευν τν αυτό του, ξαντλε μέσα του λα τ δηλητήρια κα διατηρε τν πεμπτουσία τους. Δοκιμασίακατανόμαστη, που θ χρειαστε τ μεγαλύτερη πίστη, τν περάνθρωπη δύναμη, που θ γίνει ατς μέσα π᾿ λους,  μέγας σακάτης,  μέγας φορισμένος κα  πέρτατος πιστήμων. Γιατί φτάνει τ ΑΓΝΩΣΤΟ! τσι λοιπόν, τί κι ν καταστραφε στν κστατικ πτήση του μέσα ππράγματα πρωτάκουστα, κατανόμαστα;»
ρτορ εμπώ
 ποίηση δν νήκει σ᾿ ατος πο τ γράφουν λλ σ᾿ ατος πο τν χουν νάγκη.
Πάμπλο Νερούντα
ν κάποιος μάθει καλ λληνικά, μπορε ν βρε σχεδν «λόκληρη τν ποίηση» στν μηρο.
ζρα Πάουντ
 χειρότερη μορα γι ναν ποιητ εναι ν τν θαυμάζουν χωρς ν τν καταλαβαίνουν.
Ζν Κοκτώ
 ποίηση εναι τ καταφύγιο πο φθονομε.
Κώστας Καρυωτάκης
 ποίηση χει τς ρίζες της στν νθρώπινη νάσα.
Γιργος Σεφέρης
Εναι παράξενο πς γράφει κανες ποιήματα.
Γιργος Σεφέρης
 ποίησις εναι νάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου.
νδρέας μπειρίκος
 ποίηση δν εναι  τρόπος ν μιλήσουμε, λλ  καλύτερος τοχος ν κρύψουμε τ πρόσωπό μας.
Μανόλης ναγνωστάκης
 μορφι καραδοκεν εμαστε εαίσθητοι, θ τν ασθανθομε μέσα στν ποίηση λων τν γλωσσν.
Μπόρχες


Θα κλείσουμε το μικρό μας αφιέρωμα στη σημερινή μέρα με το  ποιήμα του Κωσταντίνου Καβάφη "Η πόλις" που διαβάζει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τραγουδούν οι ,  Άλκηστις Πρωτοψάλτη και Χρήστος Λετονός . Η μουσική είναι του Δήμου Μούτση.


Είπες• «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή•
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.


"Γ"

1 σχόλιο:

  1. Αν δεν υπήρχε η Ποίηση αλλιώτικη θα ήταν η ζωή και πιο βαθύ το μέσα μας σκοτάδι" Γιάννης Μαρρές.21 Μαρτίου 2019 - 5:48 μ.μ.

    Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα Ποίησης... Το υπό κατάρρευση σπίτι του Ποιητή και Λογοθέτη Γιάννη Μαρρέ το οποίο με μεγάλη αγάπη δώρισε στον τέως Δήμο Παρνασσού και νυν ΔΕΛΦΩΝ με τη ευχή να γίνει ένα πολιτιστικό κέντρο κόσμημα για την περιοχή μας........... Ας ελπίσουμε πως ο Δήμος Δελφών δεν θα το αφήσει να καταρρεύσει , και να κρατήσει την υπόσχεση που έδωσε για την συντήρησή του................. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ...

    Αν δεν υπήρχε η Ποίηση αλλιώτικη θα ήταν η ζωή και πιο βαθύ το μέσα μας σκοτάδι" Γιάννης Μαρρές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή