Το Μοναστηράκι τής Παναγίας τής Γαυριώτισσας εκεί παραπάνω απ το ΔΑΔΙ, ας μην λησμονήσουμε και φέτος τις μέρες της Πασχαλιάς να το τιμήσουμε. Ανάγκη έχει την έγνοια και την παρουσία μας.

Του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Ευκαιρία αυτές τις Πασχαλιάτικες μέρες για επιστροφή έστω ολιγοήμερη στα πατρογονικά. Θα γεμίσουν πάλι τα χωριά μας απ τους συμπατριώτες μας, που θα φτάσουν από `κει που ο καθένας τους βρέθηκε παλεύοντας για την ζωή του, την φαμελιά του και τις ανάγκες του. ....

Κι αυτή η «επιστροφή» στις γενέτειρες , θα γλυκάνει ακόμα περισσότερο αυτές τις Απριλιάτικες μέρες της φετινής Λαμπρής και αυτών που θ΄άρθουν κι αυτών που θα τους υποδεχτούν. Μιας Λαμπρής, που μόνο εμείς οι Έλληνες τιμούμε και γιορτάζουμε με τέτοιον τρόπο πραγματικά μοναδικό. Κι ας αξιωθούμε για πάντα να κρατάμε ευλαβικά αυτό το έθος , ως ιερή κληρονομιά και πίστη Αναστάσιμη.

Όσοι από μάς, Δαδιώτες και κοντοχωριανοί, βρεθούμε στα χωριά μας. Με τις τόσες έγνοιες και τις άλλες φροντίδες των ημερών. Ας μην ξεχάσουμε παρακαλώ, πως εκεί παραπάνω απ` το Δαδί, στέκει για αιώνες τώρα ένας μικρός φάρος της Χριστιανοσύνης και της Ορθοδοξίας μας. Ένα ιστορικό Μοναστηράκι αφιερωμένο στην Παναγιά μας, παντοτινή ευλογία για ολόκληρη την περιοχή μας. Για το Δαδί και για τ` άλλα όλα τα χωριά τριγύρω, που αλήθεια είναι πως σε παλιότερους καιρούς σαν και καταδικό τους τόνοιωθαν αυτό το Μοναστήρι κι οι κοντοχωριανοί μας.

Οι χρόνοι βέβαια περνούν, οι καιροί αλλάζουν και `μείς μαζί τους. Η πίστη μπορεί να λαβώνεται, να ξεθωριάζει. Οι αποστάσεις των ανθρώπων απ` αυτή όλο και να μακραίνουν. Αλλά οι ιεροί φάροι της Χριστιανοσύνης όμως, τής παρηγοριάς και της ελπίδας, σαν το Μοναστηράκι μας. Είναι πάντα εκεί!! Για να μπορούμε να τους βρούμε σαν τους αναζητήσουμε όταν η χρεία το επιβάλει. Και τότε, άλλη καμιά επιλογή να “ακουμπήσουμε” τ` αδιέξοδά μας, τους φόβους, τα άγχη και τα προβλήματά μας δεν απομένει , παρά μονάχα η παραμελημένη πίστη κι ο ξεχασμένος ως τότε Δημιουργός κι η Παναγιά.

Έτσι σχεδόν γίνεται πάντα, ακόμα και μ` εκείνους που στην εγωκεντρική κενοδοξία τους νοιώθουν άτρωτοι , αυτοδύναμοι , αυτάρκεις. Μέχρι ναρθεί και γιαυτούς η ώρα της δοκιμασίας. Κάποιας τρανής ανάγκης. Μερόνυχτα αβάσταχτης απελπισίας, που δίχως Θεό και πίστη ούτε “παλεύεται” μήτε παρηγοριέται. Είναι γνωστή πολύτιμη παραμυθία η πίστη! Kι ελπίδα μεγάλη δίνει η εμπιστοσύνη μας στη δύναμή της. Πίστη θα πει εμπιστοσύνη. Κι έστω και λιγοστή αν έχουμε, «ευλογία και πολύτιμος εξοπλισμός» θα αποδειχτεί για τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες στις ζωές μας.

Το Μοναστηράκι της Παναγιάς της Γαυριώτισσας μόλις 10 λεπτά απ` το Δαδί. Εκεί ψηλά οικοδομημένο ίσως κι εννέα αιώνες τώρα. Έχει κι αυτό τις ανάγκες του. Κι ας τις υπολογίζουμε κι ας τις σκεπτόμαστε γιατί και υπαρκτές είναι και μεγάλες.

Όσοι πιθανόν θεωρούμε ότι η Μονή έχει αρκετούς οικονομικούς πόρους, ή άλλες δυνατότητες και τρόπους για την συντήρησή της και κάλυψη των αναγκών της. Προφανώς κάνουμε μεγάλο λάθος.

Και σ` αυτή την διαπίστωση είναι πολύ εύκολο να οδηγηθούμε. Αρκεί να αναλογιστούμε: πόσο, με ποιόν τρόπο και πόσες φορές εμείς οι ίδιοι έχουμε βοηθήσει οικονομικά ή κι αλλιώς- πώς, το Μοναστηράκι μας.

Θα ήταν αρκετή νομίζω αυτή και μόνο η σκέψη, για να αλλάξουμε γνώμη περί της οικονομικής δήθεν αυτάρκειας τού Μοναστηριού , όσοι τουλάχιστον είχαμε μιά τέτοια εντύπωση. Αφού απ` τον εαυτόν του κρίνοντας ο καθένας μας , θα αναγνώριζε και θα συνειδητοποιούσε ότι στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσοι πολλοί οι «πρόθυμοι» για να βοηθήσουν.

Λόγω και τού μεγέθους του, το Μοναστικό συγκρότημα και ο Ναός του , απαιτούν διαρκείς δαπάνες που είναι δύσκολο να εξοικονομηθούν. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και πρέπει νομίζω να την κατανοούμε.

Πόσω μάλλον όταν έχουν τεθεί και φιλόδοξοι στόχοι που απαιτούν πολλά για την συνέχιση τού ανακαινιστικού έργου, που όπως ξέρουμε και βλέπουμε , σιγά -σιγά συντελείται με τρόπο μάλιστα που το αποτέλεσμα να αξιολογείται ως ιδιαιτέρως καλαίσθητο, ταιριαστό με την Μοναστηριακή παράδοση και που κατά κοινή ομολογία μάς ικανοποιεί όλους.

Απομένουν βέβαια πολλά να γίνουν ακόμα. Και κατά προτεραιότητα , άμεσα απαραίτητη είναι η στήριξη του Ναού και κυρίως του Τρούλου, που έχουν λαβωθεί σημαντικά απ` τους σεισμούς τού 2011 αλλά κι από σοβαρές προηγούμενες καταπονήσεις που έχουν υποστεί στο πέρασμα των αιώνων. Και αμέσως μετά , πρέπει ν` ακολουθήσει ο καθαρισμός, η αποκάλυψη και επανάκτηση της παλαιάς και σημαντικής Αγιογράφησης τού Καθολικού, που είναι ανάγκη να γίνουν με επιμέλεια για να διασωθεί και να αναδειχθεί ο εικονογραφημένος διάκοσμος.

Παρακαλώ στην αγάπη σας αγαπητοί φίλοι συγχωριανοί και κοντοχωριανοί συμπατριώτες. Αυτές τις μέρες που θα βρεθείτε άλλοι μεν στο Δαδί κι άλλοι τριγύρω στα χωριά σας ο καθένας σας. Βρείτε λίγο χρόνο και την καλή διάθεση να ανεβείτε μέχρι το Μοναστηράκι μας.

Το ταπεινό κεράκι σας στον Ναό. Το λίγο λαδάκι για τα καντηλάκια. Μιά μικρή αγορά σας απ` τα μικροαντικείμενα τού εκθετηρίου της Μονής. Μιά ελάχιστη εισφορά σας στο παγκάρι της εκκλησίας. Θα είναι σημαντικές βοήθειες για την επιβίωση της Μονής και την συνέχιση τού έργου που με τόση φροντίδα και αγάπη εκτελείται, αλλά και προγραμματίζεται.

Θυμίζω με την ευκαιρία, πως η Μονή έχει ήδη εκδώσει τρία βιβλία (το ένα μάλιστα εντελώς πρόσφατα που παρουσιάστηκε και στο Παπακώστειο προ τριμήνου). Με αναφορές και στην ιστορία του Μοναστηριού μας , αλλά κυρίως για την ζωή , το έργο, την διακονία , την ιεροσύνη , μαζί και με τις μαρτυρίες πολλών ανθρώπων για τον ξακουστό μακαριστό γέροντά μας και πνευματικό για 50 και πλέον χρόνια της Μονής Δαδίου, Γέροντα Αμβρόσιο Λάζαρη. Θα μπορούσατε όσοι επιθυμείτε να προμηθευτείτε με ελάχιστα χρήματα, ένα απ τα βιβλία αυτά , βοηθώντας έτσι και την Μονή στις ανάγκες και το έργο της.

Οι «ηρωικές» αδελφές που ακούραστα ως τώρα διακονούν μονάζοντας στο Μοναστηράκι της Γαυριώτισσας. Κάνουν ότι καλύτερο και περισσότερο μπορούν. Κι αυτό το διαπιστώνει ο επισκέπτης αμέσως με το που διαβαίνει το κατώφλι του Μοναστηριού.

Όλα παστρικά , νοικοκυρεμένα και φροντισμένα θα τα βρεί. Έτσι όπως αξίζει στους ιερούς χώρους κι όπως όλοι μας θέλουμε να είναι.

Όμως μόνες τους οι δύο αδελφές της Μονής. Κι έστω και με την όποια μικρή εθελοντική κι αγαπητική επικουρία λίγων ακόμα ευσεβών συνανθρώπων μας που συναισθάνονται την ανάγκη έμπρακτης συμπαράστασης και πάντα με προθυμία την προσφέρουν. Τα προβλήματα και οι διαρκείς ανάγκες ενός τόσο μεγάλου συγκροτήματος δεν αντιμετωπίζονται.

Ας βοηθήσουμε παρακαλώ κι όλοι εμείς όσο μπορούμε. Ευλογία για μάς και τις οικογένειές μας θα είναι. Ακόμη και το «λίγο», να ξέρετε πως θα φανεί πολύ. Κι η παραμικρή συνδρομή μας, θα είναι σημαντική.

Και δεν είναι μόνο η όποια μικρή οικονομική βοήθεια και εισφορά μας που θα πιάσει τόπο. Αλλά εξίσου σημαντική και χρήσιμη , ίσως και σπουδαιότερη , είναι και η παρουσία μας (όταν μπορούμε),στο Μοναστηράκι μας. Που δίνει σίγουρα χαρά, κουράγιο κι αισιοδοξία στις δύο Μοναχές. Ανακούφιση και αίσθηση ότι δεν είναι μόνες και ξεχασμένες. Ότι νοιαζόμαστε , νοιώθουμε και πασχίζουμε κι εμείς μαζί τους για το «σπίτι» αυτό της Παναγιάς μας που εκείνες διακονούν.

Το Μοναστηράκι μας το παραλάβαμε απ` τους γονιούς μας κι εκείνοι απ` τους παλιότερους προγόνους που τόδαν στις μέρες τους να καταστρέφεται τρεις και τέσσερεις φορές. Το ανοικοδόμησαν ξανά κι όσες φορές ακόμα χρειάστηκε, με πίστη και προσπάθειες.

Το φύλαξαν, το διατήρησαν , μάς το παρέδωσαν ορθό. Ας το βοηθήσουμε τώρα κι εμείς με την σειρά μας. Ευθύνη κι υποχρέωσή μας είναι. Για να υπάρχει και για τους απογόνους και για τις μεθεπόμενες γενιές και για παντοτινά.

Και δεν είναι μονάχα η παράδοση κι η ιστορία αιώνων που μας καλούν να πράξουμε έτσι. Αλλά είναι κι η ανάγκη μας ως ανθρώπων για επικοινωνία με τον Θεό και την αναζήτησή Του στα ησυχαστήρια της Χριστιανοσύνης, σαν αυτό της Παναγιάς της Γαυριώτισσας στον τόπο μας.

Τις μέρες της φετινής Πασχαλιάς αγαπητοί φίλοι. Λίγες στιγμές, θα περισσέψουν νομίζω για να φτάσουμε ως εκεί πάνω στο Μοναστηράκι μας. Να ανάψουμε με ευλάβεια το κεράκι μας μ` ευχές για τους αγαπημένους που έχουμε κοντά μας και προσευχή για όσους μας λείπουν και κάθε τέτοιες μέρες ακόμα περσσότερο. Να μιλήσουμε καταδεκτικά κι εγκάρδια με τις γερόντισσες τής Μονής. Να αφουγκραστούμε και να νοιώσουμε τις ανάγκες τους. Να δείξουμε την αγάπη και τον σεβασμό μας , το ενδιαφέρον και την αλληλεγγύη μας.

Η αγάπη δεν δίνεται δίχως να δείχνεται. Κι ούτε το “ενδιαφέρον” δίχως πρακτική απόδειξη έχει αξία.

Το Μοναστηράκι μας είναι πάντα εκεί και μάς ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΛΟΥΣ.

Δαδιώτες και κοντοχωριανούς αγαπημένους. Ευλαβείς πιστούς , αλλά και ολιγόπιστους και αμφιβάλλοντες.

Ας μην παραλείψουμε αυτές τις μέρες μιά επίσκεψή μας ως εκεί. Θα είναι πολλαπλώς ωφέλιμη. Και για `κείνο που μας καρτερεί. Και για τις αδελφές μοναχές που μόνες προσπαθούν. Και για `μάς πρωτίστως!!!

Να θυμηθούμε τούτη την υποχρέωση αγαπητοί φίλοι κι ας μην την υποτιμήσουμε.

Καλή Ανάσταση σας εύχομαι συμπατριώτες. Καλό Πάσχα.

Χαρούμενα κι ευλογημένα να περάσετε. Μαζί με τις οικογένειές σας κι όλους τούς αγαπημένους σας , να γιορτάσετε και φέτος την Λαμπρή στα χωριά σας και στα πατρογονικά σας ο καθένας σας. Κι αν το μπορέσετε …. βάλτε στις έγνοιες σας και μιά επίσκεψη στο Μοναστήρι μας.

                      Να είστε όλοι καλά. Χρόνια Πολλά.

                    ΘΑΝΑΣΗΣ   ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ                      10/4/2026