Δεν ξέρω γιατί και πως, αλλά τον τελευταίο μήνα είχα προσπαθήσει δυό φορές να επικοινωνήσω με τον Νάσο Αθανασίου. Επιθυμία? Εσωτερική παρόρμηση. Ανάγκη να τον ακούσω, να δω πως είναι, να πούμε μετά από καιρό δυό λόγια. Κάμποσος ο χρόνος που είχε μεσολαβήσει απ την τελευταία φορά. Κι «έπιασα» τον εαυτό μου να έχει αμελήσει αυτή την επικοινωνία. ....
Και τις δυό φορές δεν στάθηκε δυνατόν να επικοινωνήσουμε. Ούτε στο σταθερό κι ούτε στο κινητό. Προφανώς η κατάστασή του…. ή άλλος λόγος?? Δεν κακόβαλα όμως βέβαια, μιά άλλη φορά θα ξαναπροσπαθήσω σκέφτηκα.
Χθες το βράδυ έμαθα για την απώλειά του….. Ήταν το τελευταίο που περίμενα ν` ακούσω. Δεν το`χα σκεφτεί έτσι. Άξαφνο μου`ρθε αυτό το λυπητερό νέο.
Έφυγε από κοντά μας όχι κι απρόσμενα, αφού η υγεία του δοκιμαζόταν, αλλά πρόωρα.
Δεν έχει κάποια σημασία να σας πω για το πόσο λυπήθηκα. Το ίδιο και περσσότερο θα αισθάνθηκαν κι όσοι άλλοι τον γνώριζαν, τον εκτιμούσαν , τον ξεχώριζαν. Όλοι την ίδια θλίψη θα αισθανθήκαμε , αυτό το συναίσθημα υποκειμενικής εμπειρίας που γεννούν οι απώλειες των προσφιλών.
Πόσο μετανιώνω που δεν είχα επιμείνει τότε να τον βρω. Που σκέφτηκα τόσο ανόητα, πως περισσεύει ο χρόνος για να το κάνω άλλη φορά. Ενώ στο χέρι μας δεν είναι κι ούτε να προβλεφτεί η μοίρα μας, γίνεται. Αν εκείνη η επικοινωνία είχε γίνει , θα ήταν σαν να`χα προλάβει να τον χαιρέτισω πριν την «έξοδο». Έτσι θα το`νοιωθα.
Τον Νάσο τον γνώρισα πριν 25 χρόνια. Το 2000 ή 2001. Ήταν από `κείνους τους ωραίους, τους ιδιαίτερους, τους γλυκούς ανθρώπους που όταν σου δοθεί η ευκαιρία να τους γνωρίσεις, δεν τους ξεχνάς ποτέ. Τους εκτιμάς βαθειά, τους σέβεσαι, τους εμπιστεύεσαι. Τέτοιας «ποιότητας» άνθρωπος ήταν για μένα ο Νάσος.
Απλός αλλά όχι απλοϊκός.
Ταπεινόφρονων κι όχι “ταπεινός”.
Ευφυής, αλλά προσιτός. “Φτασμένος” αλλά σεμνός κι όχι φαντασμένος. Πολυτάλαντος αλλά όχι σνομπ κι ούτε αερολόγος.
Καταδεκτικός κι ανοιχτόμυαλος κέρδιζε με μιάς το ενδιαφέρον σου. Αιχμαλώτιζε την προσοχή σου, τον συμπαθούσες δίχως να τον πολυξέρεις. Ευγενής και διακριτικός πάντα. Ήρεμος, μειλίχιος και προσιτός. Στοχαστής, διεισδυτικός ερευνητής, αλλά και πρακτικός -ενεργητικός άνδρας, πιστός της δράσης και της συμμετοχής όπου οι ιδέες του, η αγωνιστικότητά του, η συγκρότησή του, η ανθρωπιά, οι κοινωνικές του ευαισθησίες και η ενσυναίσθησή του, τού απεύθυναν προσκλητήριο.
Πολυσχιδής, μ` αστείρευτο πλούτο γνώσεων, αμέτρητες σπουδαίες εμπειρίες απ το «περπάτημά» του στούς δρόμους της ζωής του , την δημοσιογραφία, την πολιτική, την αγαπημένη του συγγραφή. Μ` ένα λεπτό ευφυές χιούμορ, με δυνατή γραφίδα και χαρισματικό αφηγηματικό λόγο. Απόψεις –θέσεις – γνώμες, με στιβαρό Δημοκρατικό υπόβαθρο, με προοδευτική οπτική κι “αγγίγματα” στα πράγματα μ` έναν προσωπικό του τρόπο, τόσο διαφορετικό απ τους συνήθεις που ξεχώριζε και έπειθε. Κι αν κάποιες φορές όχι, ήταν ωστόσο βέβαιο πως ούτε απαρατήρητο περνούσε αυτό που έλεγε και πάντα σοβαρά προβλημάτιζε, προκαλώντας τον νού να εργαστεί και την ψυχή να ακολουθήσει.
Δεν τολμώ να επικαλεστώ «φιλία» μαζί του. Αλλά είχα την τύχη μιάς τόσης δα γνωριμίας, που δεν θα την λησμονήσω ποτέ. Πολλά μου πρόσφερε με ωφέλησε, μου`δωσε την χαρά κάποιες φορές να την απολαμβάνω. Ειδικά τα χρόνια της συμμετοχής του στην κεντρική πολιτική σκηνή και των Βουλευτικών θητειών του. Που για μένα ήταν πιο αποκαλυπτικά, του ήθους του , των κοινωνικών ευαισθησιών του , του σθένους και της δυναμικότητάς του, της συγκρότησής του ως ανθρώπου , πνευματικού εργάτη και πολιτικού ανδρός με έγνοια και καημό για τον πιο αδύναμο συνάνθρωπο , την πατρίδα και την προκοπή της.
Ήθελα σήμερα τούτα τα λίγα λόγια να πω για τον Νάσο.
Σαν κατευόδιο.
Κι όλα αληθινά καθώς τα νοιώθω. Καθώς κι η «μικρή» γνωριμίας μας μού τα υπαγορεύει. Ο καθένας μας που τον γνώρισε έχει τα δικά του να θυμηθεί, να πει, να μνημονεύσει. Μας λυπεί και μας πικραίνει η πρόωρη αναχώρησή του. Είχε ακόμα να δώσει , είχαμε κι εμείς να πάρουμε από `κείνον. Ήταν ένας καλοσυνάτος άνθρωπος με χρυσή καρδιά. Ένας σοβαρός λειτουργός, ένας υπεύθυνος προοδευτικός πολιτικός με ήθος και εντιμότητα, ένας σεμνός δημιουργός.
Έτσι τον γνώρισα, έτσι τον ήξερα, έτσι θα τον θυμάμαι.
Όλα τα άλλα : για την ζωή του, τις «διαδρομές» του, τα επαγγελματικά του και κάθε άλλο που τον αφορά, θα τα πληροφορηθήκατε ήδη, είτε θα τα πληροφορηθείτε -αν ενδιαφέρεστε- σε σειρά αφιερωμάτων που ως θα γίνουν στην μνήμη του. Δεν επιχειρώ να τα αναφέρω κι εγώ. Λειψά θα ήταν….
Δεν μοιρολογώ, δεν συνοδεύω τη μικρή αναφορά μου σ` εκείνον με τα συνήθη πένθιμα. Επειδή κανείς μας δεν ξέρει ποιο είναι το ‘καλύτερο’, μεταξύ αυτού που “φεύγει” ή των αλλονών που μένουν (κατά τα λεχθέντα τού Σωκράτους… ολίγον παραφρασμένα).
Εύχομαι μόνο, αν κάπου οδηγεί αυτός ο δρόμος δίχως γυρισμό, να είναι ένας καλύτερος κι ολόφωτος προορισμός και για τον Νάσο μας.
Την συμπάθειά μου στην οικογένεια του, στους συγγενείς, τους καλούς του φίλους, αλλά και τους δικούς μας κοντοχωριανούς και συνδημότες Δρυμαιώτες.
Χωριανούς του τους αισθανόταν κι ο Νάσος και χωριό του την Δρομαία, όπως έλεγε.
Στέρνο αντίο Νάσο. Θα σε θυμάμαι μ` αγάπη. Πολύ σε εκτιμούσα .
Θανάσης Παπακωνσταντίνου. 3/6/2026
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
**** Μόνο, αγαπητοί φίλοι, επιτρέψτε μου κλείνοντας, να αναδημοσιεύσω στη συνέχεια το συγκινητικό αποχαιρετιστήριο σημείωμα της ανιψιάς του κυρίας Katerina Bassakalis (άλλοτε Γραμματέας του Συλλόγου Δρυμαιωτών), που τυχαία έλαβα γνώση του και θεώρησα πως έπρεπε να το θέσω υπόψη σας, μιάς και το βρήκα εξαιρετικό. Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο είναι δικής μου επιλογής κι ας με συγχωρέσει γιαυτό η κυρία Bassakalis.
{{ Υπάρχουν μερικές απώλειες που ισοδυναμούν με βίαιο πλήγμα.
Η σημερινή είδηση για το φευγιό του Νάσου Αθανασίου, που για εμένα- εκτός από νεανικό ίνδαλμα και πολύτιμος δάσκαλος, ήταν πολυαγαπημένος θείος, άοκνος υποστηρικτής, συνοδοιπόρος και δεύτερος πατέρας-μου κατάφερε αυτό ακριβώς, ένα τράνταγμα βίαιο, παρότι γνώριζα..
Αν και ο ίδιος, ήταν άοκνος εργάτης του λόγου, με τη διττή έννοια του όρου, τα λόγια τα πολλά και τα λιβανίσματα δεν του άρεσαν. Τον κούραζαν. Θυμάμαι τον αείμνηστο Μάριο Κυπριανού να λέει: "αυτός ο θειός σου, καλόγερος έπρεπε να έχει γίνει".
Και όντως, παρότι είχε πανελλήνια αναγνώριση και δόξα, υπηρέτησε με σοβαρότητα, σεμνότητα και τακτ τη δημοσιογραφία, ως πραγματικός λειτουργός.
Στα έπεα πτερόεντα της τηλεόρασης, εισήγαγε την ποίηση και τον λόγο του Σεφέρη. Οι συνεντεύξεις που πήρε από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της χώρας θα έπρεπε να διδάσκονται στις σχολές δημοσιογραφίας. Έκανε ρεπορτάζ και έρευνα, όχι αρπαχτές. Δεν τσαλαβούτησε ποτέ στην εύκολη τηλεκάλυψη.
Υπηρέτησε επίσης, με μεγάλη αγάπη και τον συνάνθρωπο, όταν εξελέγη μέλος της Βουλής των Ελλήνων και στήριξε τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ στα πιο δύσκολα. Υπηρέτησε τη Βουλή των Ελλήνων από τη θέση του Κοσμήτορα και στις τοποθετήσεις του χρησιμοποίησε λόγο νηφάλιο και καθαρό. Έχαιρε σεβασμού σε όλες τις πτέρυγες της και συχνά τον έβλεπε κανείς να συνομιλεί ακόμη και με πολιτικούς αντιπάλους.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές, συνειδητοποιώ, ότι ο Νάσος δεν ανήκε ποτέ μόνο στην αγαπημένη οικογένειά του, αλλά με έναν τρόπο, σε όλη την Ελλάδα γιατί αυτή τη χώρα την αγάπησε και την υπηρέτησε με ψυχή και απόλυτο σεβασμό.
Τον αποχαιρετώ με πολλή αγάπη και πολλές όμορφες στιγμές συνεργασίας. Τον ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε στα επτά χρόνια της επαγγελματικής συνεργασίας μας.}}
Αντίο Νάσο μου! Katerina Bassakalis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων του Πολύδροσος Παρνασσού.
Το περιεχόμενο (κείμενο & φωτογραφίες) προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα. Κάθε αναδημοσίευση ή χρήση χωρίς άδεια απαγορεύεται. ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ
Διατηρήστε τα σχόλιά σας ευγενικά, πολιτισμένα και ουσιώδη. Σχόλια με υβριστικό περιεχόμενο ή προσβολές θα διαγράφονται.
Παρακαλούμε, διαβάστε την Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων πριν σχολιάσετε. Να αποφεύγετε να γράφετε ανώνυμα. Όλα τα σχόλια πρέπει να εγκριθούν πριν δημοσιευθούν.