Η επίσκεψη του Βασιλιά Όθωνα και της Βασίλισσας Αμαλίας στο Δαδί το 1846 ΜΕΡΟΣ Β΄

(Σε συνέχεια από το Α΄ Μέρος, παραθέτουμε την επιστολή της βασίλισσας Αμαλίας προς τον πατέρα της, στην οποία περιγράφει, όπως αναφέραμε, τις εντυπώσεις της από περιοχές και χωριά του Παρνασσού που επισκέφτηκε.)

«Αγαπημένε, καλέ, αγγελικέ μου πατέρα, επιστρέφοντας χθες βράδυ από το ωραίο μας ταξίδι, το οποίο με την βοήθεια του Θεού πήγε πολύ καλά, βρήκα να με περιμένει το γεμάτο αγάπη γράμμα σου από το Οϊτίν[1].....

Πρέπει όμως να περιγράψω στον αγγελικό μου πατέρα το ταξίδι μας. Σου έγραψα από τη Θήβα. Από εκεί ξεκινήσαμε το βράδυ στις έξι και διασχίσαμε την πεδιάδα καλπάζοντας και έχοντας μπροστά μας το όρος των Μουσών. Το φεγγάρι ανέτειλε υπέροχο και φώτισε ωραία την πεδιάδα της Κωπαΐδας, τον Ελικώνα. Μοναδικά ωραίος ήταν ο φωτισμός του περιβόητου περάσματος που ονομάζεται Πέτρα, όπου δεξιά είναι το έλος και αριστερά πανέμορφα συμπλέγματα βράχων, τα οποία στο φως του φεγγαριού φάνταζαν απίστευτα ωραία. Μετά φτάσαμε στην καταπράσινη Λιβαδειά. Με τον παλιό της πύργο, τα τρεχούμενα νερά της (τη Λήθη) και τα ωραία αγροκτήματά της στους πρόποδες του Ελικώνα, με τον Παρνασσό στα δεξιά, και μέσα στο φως του φεγγαριού, που ήταν τόσο δυνατό σαν να ήταν μέρα, παρουσίαζε μια θαυμάσια εικόνα. Επειδή ιππεύαμε και κάναμε μόνο μία στάση μισής ώρας, για να πάρουν ανάσα τα άλογα, διανύσαμε δρόμο οκτώ ωρών μέσα σε πέντε ώρες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η στάση. Δυστυχώς η κουζίνα μόλις είχε φτάσει και χρειάστηκε να περιμένουμε αρκετή ώρα για το souper[2] μας. 

Την άλλη μέρα αρκεστήκαμε στο να βλέπουμε την περιοχή από το παράθυρο, γιατί έκανε από το πρωί κιόλας πολλή ζέστη και γιατί είχαμε ένα σπίτι που βρισκόταν πραγματικά σε πολύ ωραία τοποθεσία, μπροστά μας απλώνονταν καταπράσινοι κήποι και λόφοι, στο βάθος ο Παρνασσός κ.λ.π. Στις πέντε ανεβήκαμε στα άλογα και προχωρήσαμε πρώτα μέσα από αμπέλια, μετά πήραμε έναν ανήφορο, ύστερα κατεβήκαμε μέσα σε άγριες χαράδρες. Μας περιέβαλαν ψηλά βουνά. Ήταν πραγματικά πολύ ρομαντικά μέσα στο δειλινό. Μετά σκοτείνιασε και η περιοχή άρχισε να γίνεται όλο και πιο άγρια. Ξαφνικά έλαμψαν μπροστά μας τα βουνά που φώτιζε η σελήνη, ενώ εμείς εξακολουθούσαμε να ιππεύουμε στο σκοτάδι, γιατί τα βουνά γύρω μας ήταν πολύ ψηλά. Επιτέλους φάνηκε το φεγγάρι και φώτισε και τη χαράδρα μας. Ο δρόμος δεν ήταν πολύ καλός. 

Σταματήσαμε σε ένα χάνι για να μπορέσουν να πάρουν ανάσα τα άλογα και από εκεί και μετά ανεβαίναμε συνέχεια ανάμεσα σε υπέροχους βράχους κατάφυτους από έλατα, ενώ φαινόταν ολόκληρος ο Παρνασσός μέσα σε ένα υπέροχο φως. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα εσάς και ότι ασφαλώς δεν το φανταζόσαστε πως στις δέκα ή ένδεκα το βράδυ βρισκόμουν στις χαράδρες του Παρνασσού. Επιτέλους φάνηκαν άνθρωποι, έλαμψαν φώτα, είχαμε φτάσει στην Αράχωβα. Τα κορίτσια τραγούδησαν με τις δυνατές φωνές τους που είναι φτιαγμένες για τα βουνά. Φάγαμε για βράδυ και ξαπλώσαμε χωρίς να ησυχάσουμε εξαιτίας των πολλών ζωυφίων, ήταν τραγικό. Το άλλο πρωί το περάσαμε με τραγούδια, ακούγοντας, μιλώντας κ.λπ. κ.λπ. Στη μία αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το βουνό. Στην αρχή είχα το άλογό μου, αλλά χρειάστηκε να το ανταλλάξω με ένα μουλάρι, πράγμα που όλοι οι άλλοι είχαν κάνει κάτω στο χωριό, πριν ξεκινήσουμε. Είχαμε ωραία θέα προς τον κόλπο της Κορίνθου και από την άλλη μεριά προς την Οίτη. Προχωρούσαμε μέσα από δάση από έλατα, μετά ανεβαίναμε γυμνούς βράχους. Ξαφνικά, την ώρα που πότιζαν τα μουλάρια μας, ήρθε τρέχοντας το αλογάκι μου, ο Αστήρ, τελείως μόνο του. Ο οδηγός είχε κουραστεί και το είχε αφήσει να τρέξει. Ήρθε πηδώντας χαρούμενα και όταν το φώναξα στάθηκε ήσυχο και άφησε να το πιάσουν.

H περιοχή γινόταν όλο και πιο άγρια, ο δρόμος προχωρούσε από το ένα σύμπλεγμα βράχων στο επόμενο, από το ένα ύψωμα στο άλλο, ώσπου στο τέλος είδαμε την κορυφή. Έκανε όμως πολύ κρύο. Ξαφνικά ο δρόμος έκανε μια στροφή και είδαμε τις σκηνές μας, που ήταν στημένες 500-600 μέτρα κάτω από την κορυφή σε ένα ίσιωμα που περιβάλλεται από όλες τις μεριές από ψηλές κορυφές και όπου βρίσκονται μαντριά της μονής του Οσίου Λουκά. Φαντάσου ότι τα πρόβατα ζουν εκεί τρεις μήνες χωρίς νερό. Το γάλα είναι υπέροχο. Το μόνο ποτό που είχαμε ήταν λιωμένο χιόνι, που δεν ήταν και τόσο καλό. Είχαμε 9 βαθμούς στις επτά το βράδυ, επομένως 20 βαθμούς λιγότερο από ό,τι στην Αθήνα. Εκεί πάνω φάγαμε. Τρέμαμε από το κρύο. Ανάψαμε φωτιά. Παίξαμε παιχνιδάκια για να ζεσταθούμε. Γελάσαμε και αισθανθήκαμε χαρούμενοι σε αυτή την όμορφη ερημιά. Στις εννέα αποσυρθήκαμε και τυλιγμένοι καλά κοιμηθήκαμε μέχρι τη μια και μισή. Στις δύο ανεβήκαμε στα άλογα και σπεύσαμε προς την κορυφή για να δούμε το χάραμα. Το φεγγάρι φώτιζε ευχάριστα την ήρεμη κοιλάδα μας. Πολύ με έκανε να τρομάξω ο οδηγός του μουλαριού μου, ο οποίος ξαφνικά έπεσε κάτω αναίσθητος.  Ήταν μια αποπληκτική κρίση εξαιτίας του λιωμένου χιονιού που είχε πιει με άδειο στομάχι. Ο Ρέζεφ του έκανε μια τόσο έξοχη θεραπεία με αφαίμαξη και έμπλαστρο, ώστε συνέχισε τον δρόμο μαζί μας άλλες πέντε ώρες. Ξέχασα τελείως να σου πω ότι μας έδειχνε τον δρόμο ένας βοσκός, του οποίου όμως η εμφάνιση ασφαλώς δεν ήταν ειδυλλιακή. Ψηλός, γεροδεμένος, βρόμικος, προπορευόταν κρατώντας τη μαγκούρα του με βήμα ελαφρύ, σαν να ήταν οι πέτρες από βρύα.

Στην αρχή προχωρούσαμε ακόμη πάνω στα μουλάρια, αλλά μετά ο ανήφορος έγινε αφάνταστα απότομος, πράγμα που ήταν μεγάλη ταλαιπωρία. Συγχρόνως έκανε τσουχτερό κρύο. Όταν φτάσαμε πάνω περιμέναμε πολλή ώρα την ανατολή του ηλίου. Αρχίσαμε όμως να διακρίνουμε τη γύρω περιοχή, όλο και έβλεπε κανείς την Εύβοια με τα βουνά της και τον Κορινθιακό κόλπο. 

Η κορυφή του βουνού είχε ήλιο, αλλά δυστυχώς πιο χαμηλά υπήρχε πυκνή ομίχλη. Αφού περιμέναμε ένα διάστημα τουρτουρίζοντας από το κρύο για να δούμε αν ο ήλιος θα διέλυε την ομίχλη, αρχίσαμε να  κατεβαίνουμε πεπεισμένοι ότι θα έπρεπε να ανέβουμε ξανά για να δούμε καλύτερα τη θέα μακριά στον ορίζοντα παρόλο που η θέα που είχαμε στην απέναντι χαράδρα κ.λπ. κ.λπ. ήταν ωραία. Ο δρόμος για κάτω περνούσε από τον νυχτερινό μας καταυλισμό, όπου φάγαμε ένα είδος πηχτού γάλατος. Μετά συνεχίσαμε την πορεία μας κατεβαίνοντας συνέχεια. Στην αρχή είχαμε γύρω μας μόνο γυμνά βράχια μετά όμως υπέροχα έλατα. 

‘Ήταν μια πανέμορφη ορεινή περιοχή, απόκρημνες πλαγιές, βράχια, αλλά και μέρη κατάφυτα από έλατα, με ωραία θέα προς την Οίτη, τα Βαρδούσια κ.λπ. κ.λπ.

 Η μονή Δαδίου μας δέχτηκε φιλόξενα για το πρωϊνό. Είχαμε αρχίσει να υποφέρουμε κιόλας από τη ζέστη, γιατί όταν κατεβαίνει κανείς ξαφνικά από τόσο κρύα ατμόσφαιρα στον καυτό ήλιο της πεδιάδας αισθάνεται τη ζέστη πάρα πολύ έντονα. Το απόγευμα συνεχίσαμε τον δρόμο μας προς το χωριό Δαδί. Το μοναστήρι βρισκόταν σε ωραία τοποθεσία πάνω σε ένα από τα βουνά που καταλήγουν στον Παρνασσό, πανέμορφη θέα με ωραιότατα δέντρα. Με τραγούδια και επευφημίες ήρθε να μας προϋπαντήσει ο πληθυσμός του χωριού, μια ώρα δρόμο έξω από το χωριό, για να μας συνοδεύσει μέχρι εκεί. Φάγαμε στο Δαδί και το μεσημέρι και το βράδυ, καθίσαμε και μετά το φαγητό μαζί, αλλά στις εννέα και μισή θέλησαν όλοι να ησυχάσουν, γιατί και την προηγούμενη νύχτα δεν είχαμε κοιμηθεί πολύ. Την άλλη μέρα την περάσαμε στο Δαδί, ένα πλούσιο χωριό που καλλιεργεί παρά πολύ βαμβάκι και συντηρεί πολλούς υφαντουργούς.

Μετά, στις τέσσερις το απόγευμα, συνεχίσαμε τον δρόμο μας en grand galop[3] και διασχίζοντας την πεδιάδα κατευθυνθήκαμε προς τον αρχαίο Ορχομενό».

Συνεχίζεται…

[1] Το Οϊτίν (Eutin), πόλη στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, στο κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (Schleswig-Holstein). Είναι γνωστό ως η «πόλη των ρόδων» και ως πολιτιστική πρωτεύουσα της περιοχής. Φημίζεται για το κάστρο της (Eutin Castle) και τη λίμνη Kellersee.

[2] Δείπνο, βραδινό.

[3] Έκφραση βασισμένη στα βιβλία της Bonnie Bryant, που ακολουθεί τις περιπέτειες τριών κοριτσιών (Stevie, Carole, Lisa), τα οποία αγαπούν την ιππασία. Η αφήγηση επικεντρώνεται στη φιλία, τη ζωή στο Pine Hollow Stables και τη σχέση τους με τα άλογα. Το “Grand Galop” (γνωστό στην Ελλάδα ως “Σάντλ Κλαμπ”) έγινε αργότερα  μια δημοφιλής εφηβική τηλεοπτική σειρά (2001-2009).