Μια φωνή γεμάτη μνήμες, συγκίνηση, αγάπη για τη γη και αποφασιστικότητα υψώνεται από το Παλαιοχώρι Δωριέων απέναντι στη σχεδιαζόμενη εγκατάσταση Data Centers στην περιοχή της Καμάρας.....
Είναι η φωνή του 89χρονου Γιώργου Γκόβαρη, του γνωστού σε όλους ως Λάκη, ενός ανθρώπου που πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στις πλαγιές και στα μονοπάτια του Καλλιδρόμου, βόσκοντας τα γίδια του, παλεύοντας με τα χιόνια, τις βροχές και τις δυσκολίες της κτηνοτροφικής ζωής.
Για εκείνον, η Καμάρα δεν είναι απλώς μια τοποθεσία στον χάρτη. Είναι το δεύτερο σπίτι του, οι αναμνήσεις του, ο μόχθος του, η ίδια του η ζωή. Κάθε πέτρα και κάθε μονοπάτι κρύβουν μια ιστορία που κουβαλά μέσα του εδώ και δεκαετίες.
Σήμερα, μπροστά στο ενδεχόμενο να μετατραπεί ο τόπος που αγάπησε σε χώρο εγκατάστασης Data Centers, ο ηλικιωμένος κτηνοτρόφος στέλνει το δικό του ξεκάθαρο μήνυμα αντίστασης, με λόγια απλά, αυθεντικά και βαθιά ανθρώπινα.
«Τόσα χρόνια εγώ έβοσκα τα γίδια μου στην Καμάρα, τώρα θα τα βόσκουν τα μηχανήματα;», αναρωτιέται, συμπυκνώνοντας σε μία φράση την αγωνία του για το μέλλον της περιοχής.
Και καταλήγει με μια δήλωση που εκφράζει όλο το πάθος και το δέσιμό του με τη γη όπου έζησε:
«Η Καμάρα είναι η ζωή μου και δεν θα την παραδώσω όσο ζω!»
Ακολουθούν αυτούσια τα λόγια του Γιώργου Γκόβαρη, μια προσωπική μαρτυρία που αναδεικνύει την ανθρώπινη διάσταση της συζήτησης για το μέλλον της Καμάρας και του Παλαιοχωρίου.
Είμαι ο Γιώργος Γκόβαρης, κατά κόσμον Λάκης, 89 χρονών.
Αυτόν τον τόπο τον έχω περπατήσει απ' άκρη σ' άκρη. Την Καμάρα την ξέρω καλύτερα κι από την τσέπη μου!
Μια ζωή εκεί γύρναγα με τα γίδια μου, έχω περπατήσει κάθε μονοπάτι, κάθε ραχούλα, κάθε πιθαμή αυτού του τόπου, ξέρω κάθε πέτρα, κάθε γωνιά, κάθε πέρασμα, εκεί πέρασα όλη μου τη ζωή, με χιόνια, με βροχές, με καταιγίδες, με χαλάζια, από το πρωί μέχρι το βράδυ εκεί.
Η Καμάρα είναι το δεύτερο σπίτι μου, ένα σπίτι που το ξέρω σπιθαμή προς σπιθαμή και το κουβαλάω μέσα μου μια ολόκληρη ζωή.
Κι αν με ρωτήσετε, εκεί ήθελα να πεθάνω, αλλά βλέπετε δεν μ' άφηναν τα παιδιά μου και καλά κάνανε. Δίκιο είχανε. (Έπρεπε να αποσυρθώ, έπρεπε να μαζευτώ κι εγώ, να με δει λίγο και το σπίτι μου. Αν και η ψυχή μου και τα πόδια μου με κρατάγανε για λίγα χρόνια ακόμα, δεν ήθελα να τους στεναχωρώ και να τους χαλάω χατίρι.)
Εκεί έβοσκα τα γίδια μου μια ζωή.
Τώρα θέλουν να βάλουν στη θέση τους Data Centers;
Ε, όχι δα!
Τόσα χρόνια εγώ έβοσκα τα γίδια μου στην Καμάρα, τώρα θα τα βόσκουν τα μηχανήματα;
Δεν έφτασα 89 χρονών για να δω την Καμάρα να γίνεται εργοτάξιο και εργοστάσιο. Καλύτερα να μη ζήσω να δω τέτοιο πράγμα. Κι αν νομίζετε πως θα έρθετε να κάνετε τέτοιο έργο στον τόπο μας, κοπιάστε! Γιατί άλλο να λες πως αγαπάς έναν τόπο κι άλλο να έχεις περάσει μια ολόκληρη ζωή πάνω στις πέτρες του.
Μακριά από τον Καλλίδρομό μας, μακριά από τη λίμνη μας, μακριά από την Καμάρα μας, μακριά από το χωριό μας, το Παλαιοχώρι μας, μακριά από τον τόπο μας!
Η Καμάρα είναι η ζωή μου και δεν θα την παραδώσω όσο ζω!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων του Πολύδροσος Παρνασσού.
Το περιεχόμενο (κείμενο & φωτογραφίες) προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα. Κάθε αναδημοσίευση ή χρήση χωρίς άδεια απαγορεύεται. ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ
Διατηρήστε τα σχόλιά σας ευγενικά, πολιτισμένα και ουσιώδη. Σχόλια με υβριστικό περιεχόμενο ή προσβολές θα διαγράφονται.
Παρακαλούμε, διαβάστε την Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων πριν σχολιάσετε. Να αποφεύγετε να γράφετε ανώνυμα. Όλα τα σχόλια πρέπει να εγκριθούν πριν δημοσιευθούν.