Γιάννης Λ. Δεληγιάννης (1936 - 2026)

Του Αλέκου Ι. Βαλάσκα  

    Απεβίωσε προχθές Παρασκευή πλήρης ημερών & Κηδεύεται σήμερα στις 15:00 στο χωριό μας ο Γιάννης Δεληγιάννης , Ντελεμούζος για εμάς τους παλαιότερους…

     Ο  Γιάννης γεννήθηκε στη Σουβάλα το έτος 1936 & ήταν γιός του Λουκά Δεληγιάννη & της Φανής το γένος Γεωργίου Αυγέρη. Αδελφές του η Γεωργία που είχε παντρευτεί τον Γιάννη Μπλόντζο από τη Μαλεσίνα , η Αθανασία & η Μαρία.

   Γεννημένος  & μεγαλώνοντας  στο χωριό ο Γιάννης όντας & ο μοναχογιός πολύτεκνης & πτωχής οικογένειας δεν ακολούθησε το δρόμο των σπουδών παρά μετά την φοίτησή του στις πρώτες τάξεις στο Γυμνάσιο Αμφικλείας προχώρησε σε παρακολούθηση μαθημάτων σε Τεχνική Σχολή Ηλεκτρολόγων αποκτώντας τις απαραίτητες γνώσεις ώστε να εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια σε έναν άρτιο & επαρκή επαγγελματία Ηλεκτρολόγο εγκαταστάσεων.

            Στη φωτογραφία  εικονίζεται δεξιά ο Γιάννης Δεληγιάννης από την εποχή που ζούσε στο χωριό με τους φίλους του Νίκο Ματαρά, Παναγιώτη Δ. Βαλάσκα (Φωτάκο) & Γιάννη Σταματίου.

 Έτσι μετά την εκπλήρωση & των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, επέστρεψε στο χωριό & μέχρι τα 31 του σχεδόν χρόνια (1967) που κατέβηκε στην Αθήνα άσκησε το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου συνεργαζόμενος μάλιστα για κάποια χρόνια & με τον γαμπρό του (συζ.της αδελφής του Γεωργίας) Γιάννη Μπλόντζο.     Ούκ ολίγα τα σπίτια της Σουβάλας που η ηλεκτρική τους εγκατάσταση φέρει τη σφραγίδα των Δεληγιάννη – Μπλόντζου.

  Με την κάθοδό του στην Αθήνα ο Γιάννης στα τέλη του 1967 & ενώ εργαζόταν ως υπάλληλος στον ΕΟΤ, γνωρίστηκε, αγάπησε & νυμφεύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 την πανέμορφη στη μορφή & την ψυχή νεαρή Αγρινιώτισσα,  Εμμέλεια Τσίγκου . Τη Μέλια για όλους όσους τη γνωρίσαμε & την αγαπήσαμε.

Στις φωτογραφίες ο Γιάννης Δεληγιάννης με τη γυναίκα του Μέλια & την κόρη του Φανή

    Ο Γιάννης με τη Μέλια δημιούργησαν μία αξιόλογη οικογένεια αποκτώντας δύο τέκνα, τη Φανή που σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών & εργάζεται από 25ετίας στο Δήμο Αθηναίων & τον Λουκά που σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο & εργάζεται εδώ & πολλά χρόνια σε Φαρμακευτική εταιρία.

 Ευτύχισαν μάλιστα να δούνε από τα παιδιά τους & τέσσερα εγγόνια, μία εγγονή από τη Φανή & δύο εγγονούς & μία εγγονή από τον Λουκά. Και ενώ όλα ήταν όμορφα & ευτυχισμένα για το Γιάννη & τη Μέλια με τα παιδιά τους & τα εγγόνια τους, δυστυχώς κάπου εκεί στο τέλος της δεκαετίας του 2000 η Μέλια ασθένησε από την επάρατο & το έτος 2010 σε αρκετά νέα ηλικία έφυγε από τη ζωή βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά της, τους συγγενείς & φίλους της. 

 Άνθρωπος εργατικός & δημιουργικός, χαμηλών τόνων, φιλήσυχος, συνετός, ταπεινός, συγκαταβατικός , με χιούμορ  και προ πάντων έντιμος και ηθικός ο αγαπητός μας Γιάννης.

Καλός σύζυγος, καλός πατέρας, καλός παππούς, καλός συγγενής, καλός φίλος & συγχωριανός & πάνω απ’ όλα καλός πατριώτης & Χριστιανός. Θα είναι ένας από αυτούς τους Σουβαλιώτες  που όσοι τον γνώρισαν θα τον θυμούνται & θα τον μνημονεύουν για πάντα. 

 Ας μου επιτραπεί σε τούτη την αποχαιρετιστήρια γραφή για το συγχωριανό & φίλο, για πολλούς, Γιάννη Δεληγιάννη, να γράψω λίγα λόγια σε προσωπικό επίπεδο αφού ο εκλιπών δεν ήταν μόνο συγγενής εξ αίματος για εμένα, ως δευτεροεξάδελφος της μάνας μου, αλλά ήταν ο άνθρωπος που από μικρός θυμάμαι, όπως προφανώς θα τον θυμούνται & πολλοί νέοι της τότε εποχής μας (τέλος 10ετίας του ’50 αρχές δεκαετίας του ‘60) ως ποδοσφαιριστή στη νεοσυσταθείσα τότε ομάδα του "ΔΙΑΓΟΡΑ" του χωριού μας, που με το ταλέντο του μάγευε κυριολεκτικά με τις ζογκλερικές του ντρίπλες παίζοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο.

     Δεν ήταν καθόλου μακριά από την αλήθεια η φήμη που τον ποδοσφαιριστή Γιάννη Ντελεμούζο, όπως ήταν το παρόνομά του,  τον παρομοίαζαν, ίσως & λόγω φυσιογνωμικής & σωματικής ομοιότητας, με τον μεγαλύτερο για τα χρόνια εκείνα Έλληνα ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, τον  Κώστα Νεστορίδη.

     Όμως ο παιδικός θαυμασμός μου για τον ποδοσφαιριστή  Γιάννη Ντελεμούζο μετατράπηκε τα ύστερα χρόνια & λόγω συγγενείας σε μια ιδιαίτερη αμοιβαία αγάπη αφού είχε το χαρακτήρα του ανθρώπου που κέρδιζε τους νεώτερους με την αμεσότητα & την καλοσύνη του.

      Εκεί όμως που σφυρηλατήθηκαν & εδραιώθηκαν οι μεταξύ μας σχέσεις & μετουσιώθηκαν σε βαθιά φιλία, παρά τη δεκατεσσάρων χρόνων διαφορά ηλικίας μας, ήταν όταν ο ίδιος σε ηλικία 17 χρόνων κατέβηκα στην Αθήνα το 1968 για να παρακολουθήσω τις δύο τελευταίες τάξεις του τότε εξαταξίου Γυμνασίου στο Αιγάλεω.

     Τότε ήταν που ο Γιάννης με τη συμπαθεστάτη & αγαπημένη μου, αρραβωνιαστικιά του , Εμμέλεια άνοιξαν την αγκαλιά τους αλλά & την πόρτα του φτωχικού μεν, πλην φιλόξενου πρώτου επί ενοικίω ισογείου σπιτιού τους εκεί στην Καλτεζών 10 στον Κολωνό  & με υποδέχονταν πραγματικά σαν αδελφό όταν τους επισκεπτόμουν.    

     Αμέτρητες & αξέχαστες οι φορές, οι ώρες & οι στιγμές, οι συζητήσεις, τα γλέντια, οι χαρές,τα γέλια που κάναμε & περάσαμε μαζί με το Γιάννη, την Μέλια & τα πολλά ακόμη φιλικά τους πρόσωπα εκείνα τα χρόνια.

          Ο Γιάννης Δεληγιάννης σε οικογενειακό γλέντι με την αδελφή του Αθανασία, τη Μέλια του & το γιό του Λουκά.

      Ως προσωπικό χρέος τόσο στον ίδιο όσο & στην αγαπημένη του σύζυγο, αδελφοποιτή & φίλη μου Μέλια αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω σήμερα στο ξόδι του τούτα τα λίγα λόγια ευχαριστώντας τους για τις ωραίες στιγμές που επί σειρά ετών ζήσαμε μαζί, ευχόμενος συνάμα να έχουν “Καλό Παράδεισο” .

       Στα παιδιά του, τη Φανή & τον Λουκά τους συζύγους τους & στα εγγόνια του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια ευχόμενος να είναι πάντα καλά , να πάρουν & να ξεπεράσουν τα χρόνια του πατέρα & παππού τους.  

 Από: lispolydrosou.blogspot.com