Πολύδροσος: Μνήμη, Παράδοση και Σεβασμός: Η Αναπαράσταση που Ματαιώθηκε

Τον Σεπτέμβριο του 1829, μετά την ήττα των Οθωμανικών στρατευμάτων στην Πέτρα Βοιωτίας, η Ανατολική Στερεά Ελλάδα ελευθερώνεται οριστικά....... Ύστερα από 436 χρόνια σκλαβιάς, η Ελευθερία επιστρέφει στη γη που τη γέννησε. Λίγους μήνες αργότερα, ανήμερα της Αναλήψεως, στις 15 Μαΐου 1830, ενώ το γλέντι έχει φουντώσει στην Απάνω Σουβάλα, μπροστά στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου, ο τελευταίος Αγάς του Δαδιού, ο Μπελούμπασης, επιχειρεί να επιστρέψει για να πουλήσει το τσιφλίκι του.

Με έμπνευση από αυτό το ιστορικό περιστατικό, ο Λαογραφικός Σύλλογος, ο Σύλλογος Γυναικών Πολυδρόσου, η Κοινότητα και κάτοικοι της περιοχής, με τη στήριξη του Δήμος Δελφών, ετοίμασαν μια αποκριάτικη αναπαράσταση γεμάτη σάτιρα, χορό και ζωντάνια.

Δυστυχώς, λόγω πένθους, η εκδήλωση ματαιώθηκε. Ωστόσο, το πνεύμα της παραμένει ζωντανό — ένα πνεύμα που μπλέκει την Ιστορία με το αποκριάτικο γλέντι, τη μνήμη με το χαμόγελο και τον Αγά με… τα πειράγματα της Σουβάλας.

Στο πλαίσιο της αναπαράστασης, οι Σουβαλιώτες, πιστοί στο αποκριάτικο ύφος, θα απαντούσαν στον «επιστρέφοντα» Αγά με χορό και σατιρικό τραγούδι, δίνοντας το δικό τους μήνυμα ελευθερίας και αισιοδοξίας:

ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΟΥΒΑΛΙΩΤΕΣ ΕΝ ΧΟΡΩ:

Εμάς ρε μη μας κλαίτε, έχουμε τα κονέ μας,

ο Μάκης πάντα μας κερνά τα τζόκερ και φραπέδες

Με Porsche θα οργώνουμε — χωράφια και μπαξέδες

κι άμα δεν έρθουν τα λεφτά… θα φτιάξουμε …κεφτέδες

Θα βάλουμε τον γάιδαρο με φίλτρο ινσταγκραμ,

θα κάνουμε τον Παρνασσό… κάρνιβαλ άμστερνταμ

Κι άμα κατέβει ο Αγάς με ύφος και γραβάτα,

θα τον κεράσουμε κρασί και… θα του βάλουμε φτερά.......

Γιατί εμείς στη Ζβάλα, στο γλέντι και στο κρύο,

γελάμε και με φόρους, γελάμε και με πλοίο!

Κι όποιος μας θέλει σοβαρούς… να ρθεί με φόρα......

Εμείς στο χιόνι ζούμε, στο γλέντι και στη φλόγα,

και στις Απόκριες… δεν σκύβουμε στον κάθε μπόγια!

Από Ανώνυμο Σουβαλιώτη

Η αναπαράσταση φιλοδοξούσε να αναδείξει με χιούμορ και θεατρικότητα μια ιστορική στιγμή της περιοχής του Παρνασσoύ, υπενθυμίζοντας πως οι τοπικές κοινωνίες κρατούν ζωντανή την παράδοση — όχι μόνο με σεβασμό στην Ιστορία, αλλά και με το αστείρευτο αποκριάτικο κέφι που τις χαρακτηρίζει.