Επτάλοφος: «Ο άνθρωπος με τα τραχιά χέρια και τη μεταξωτή καρδιά» – Το συγκινητικό αντίο της Αργυρώς Λύτρα στον Γιώργο Μπακολουκά

 Από το προφίλ της Argyro Lytra

Ο νονός μου... άνθρωπος προσηνής και λιγομίλητος. Χτίστης και σκεπάς με περγαμηνές κρυμμένες στα θεμέλια όλων των σπιτιών του χωριού που έφτιαξε η γενιά του. Μερακλής στον χορό, το κρασί, τον μεζέ, το γλέντι και το καλαμπούρι κι όμως δίχως ακρότητες, δίχως πάθη και αντιπαραθέσεις, παρουσία ήσυχη μα στιβαρή στο καφενείο της νονάς, στην καρδιά του χωριού. Γενναιόδωρος στο χαμόγελο και συγκρατημένος στο δάκρυ, έτσι ήξερε να λέει τα πιο σημαντικά.....

Ως άνθρωπος που συμπλήρωσε πολλές δεκαετίες ζωής δεν του έλειψαν βέβαια οι πίκρες και οι στεναχώριες, ευλογήθηκε όμως με όλες τις καθημερινές μικρές και μεγάλες χαρές που μπορεί να αξιώνει ο ανθρώπινος βίος. Τον τίμησαν οι κόρες του, τον λάτρεψαν τα εγγόνια του, τον έκανε χαρούμενο ο δισέγγονός του, τον εκτίμησαν οι συνεργάτες του κι ο κόσμος όλος, δεν ξέρω ούτε έναν να τσακώθηκε ποτέ μαζί του, να έχει να πει μισή κακή κουβέντα για εκείνον. 

Δεν ήταν ο φωτισμένος γέροντας που σκόρπαγε χρησμούς στο διάβα του όμως όσες κουβέντες του νονού μου θυμάμαι ήταν καταστάλαγμα μιας βαθιάς και νηφάλιας παρατηρητικότητας για τους γύρω του, εκφρασμένες συνήθως με χιούμορ και ατάκες αλησμόνητες. Υπέροχος οικοδεσπότης στις γιορτές, στα μεγάλα τραπεζώματα της εποχής, πάντα να αφηγείται αστείες ιστορίες από τα χρόνια της ειρήνης στις μεγάλες παρέες, κι άλλες πιο πικρές από τα χρόνια του πολέμου, στις μικρές, τις οικογενειακές. Πάντα με νηφαλιότητα και πάντα με έμφαση στο νοιάξιμο και την ευθύνη για τα παιδιά, τα μικρά παιδιά και τους νέους ανθρώπους. Σαν να ήταν πατέρας όλων μας. Κι όμως ίσως ο μόνος άντρας της γενιάς του που δεν είχε στα φερσίματά του καμιά από τις πατριαρχικές μανιέρες που δίδασκε το δίχως άλλο η εποχή του. 

Από τη δική μου ζωή ο νονός μου δεν έλειψε ποτέ από τις μεγάλες μου στιγμές, όπου κι αν αυτές βρίσκονταν, στην Αθήνα για τον γάμο μου, στην Πάτρα για την ορκωμοσία μου. Κι όταν ήμουν μικρή για να μου μάθει τα καλύτερα παραμύθια, να μου προσφέρει σιωπηλά τον καλύτερο μεζέ. Και πάντα η πρώτη μορφή που αναζητούσα και πάντα έβρισκα στο καφενείο για να νιώθω ότι έφτασα στα πατρογονικά μου κι όλα είναι καλά, ήσυχα και ειρηνικά... Τόσο που ήμουν σίγουρη ότι ήταν αθάνατος. 

Αύριο θα πάω στο χωριό μου και δεν θα τον δω στη συνηθισμένη του καρέκλα έξω από το καφενείο, δεν θα τον δω ούτε και μέσα κοιτώντας πιο διερευνητικά μήπως γυαλίζουν οι τζαμαρίες και δεν τον βλέπω... 

Αύριο, θα αποχαιρετήσω τον νονό μου που κίνησε για το μεγάλο ταξίδι, τόσο αθόρυβα όσο έζησε, πλήρης ημερών και ευτυχισμένων αναμνήσεων. 

Λένε ότι δεν επιτρέπεται να υποφέρουμε για την απώλεια ενός ανθρώπου που έζησε μια ζωή μακρά και ολοκληρωμένη. Κι ίσως είναι στ' αλήθεια παρηγορητικό να ξέρεις οτι αποχαιρετάς άνθρωπο χορτασμένο από ζωή. Όμως ο καημός της ορφάνιας δεν έχει ηλικία. Και για μένα που είμαι ευλογημένη να έχω δίπλα μου τους γονείς μου, αυτό το ταξίδι του νονού μου είναι μια μεγάλη βουτιά στην ορφάνια τη δική μου και όλης μου της οικογένειας.

Σε λίγες ώρες, αποχαιρετώ τον νονό μου, κατά κόσμον Γιώργο Μπακολουκά, τον άνθρωπο με τα τραχιά χέρια και τη μεταξωτή καρδιά, που δίδαξε με την αξιοπρέπεια της ζήσης του την αρχοντοσύνη της βιοπάλης κι έχτισε με τα λίγα λόγια και τα γενναιόδωρα χαμόγελα το πιο στιβαρό οικοδόμημα: την ανεπιτήδευτη αγάπη.

Νονούλη μου, σ΄αγαπώ και σ΄ευχαριστώ για όλα! 

Υπόσχομαι να σε βλέπω πάντα στη γωνιά σου για να ησυχάζω ότι όλα είναι καλά... σαν να είσαι αθάνατος.

Από το προφίλ της Argyro Lytra