Κάποιες απώλειες βαραίνουν περσσότερο στις ζωές μας. Ακόμα κι όταν δεν πρόκειται για δικούς μας ανθρώπους, μέλη της οικογένειάς μας, κοντινούς συγγενείς μας....
Είναι ο παντοτινός αποχωρισμός από κείνους τους ανθρώπους που το φευγιό τους μάς συγκλονίζει, μας δοκιμάζει μ` έναν τρόπο σημαδιακό. Είναι εκείνοι οι αλησμόνητοι φίλοι που σαν τους χάσει κανείς, δεν βρίσκει λόγους να παρηγορηθεί κι ο ίδιος. Να μην νοιώσει την απώλεια αυτή ως τα κατάβαθα της ψυχής του, θλιβερή και πονετική.
Είναι εκείνες οι αυλαίες ζωής που δεν θάθελες να πέσουν ποτέ. Είναι `κείνα τα ανεπίστρεπτα ταξίδια που θα ευχόσουν να μην είχες μάθει πότε πως είχαν γίνει. Είναι εκείνοι οι οδυνηροί αποχαιρετισμοί που δύσκολα διαχειρίζεσαι , γιατί είναι γιομάτοι με πίκρα και θλίψη.
Μιά τέτοια “αναχώρηση” ήταν κι αυτή η σημερινή του Γιώργου Παλαμιώτη.
Του Λαμιώτη αγωνιστή και ασυμβιβάστου δημοσιογράφου. Εκδότη της εφημερίδας ΣΕΝΤΡΑ και μόνιμου συνεργάτη του ΑΠΕ (αλλά και κατά καιρούς με “μετερίζι” και σε διάφορα άλλα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης).
Ένας «εργάτης» αυτοστρατευμένος στην ενημέρωση, που με πάθος αγάπησε και υπηρέτησε για πολλά χρόνια. Με την αιχμηρή πολλές φορές γραφίδα του , με την ασυμβίβαστη φωνή του , με την διερευνητική ματιά του στα γεγονότα, στις αποφάσεις που τα καθόριζαν και στους ανθρώπους που δρομολογούσαν τις εξελίξεις απ τις θεσμικές τους θέσεις ευθύνης.
Θα λείψει ο Γιώργος κι αυτό θα φανεί. Φεύγει νωρίς. Πολλά είχε ακόμα να δώσει. Και η ζωή σαν κάτι να τού χρωστούσε περσσότερο. Κρίμα που δεν του το επιφύλαξε.
Ενοχλούσε η πένα του , ανησυχούσε η κριτική του και η αλλιώτικη οπτική του σε σειρά ζητημάτων. Έτσι όμως ήταν ο Γιώργος. Διαφορετικός. Στεκόταν προσεκτικά και διεισδυτικά και στην πίσω μεριά των πραγμάτων. Ερμήνευε κι έδινε στους αναγνώστες του -που τον τιμούσαν με την προσοχή τους-, κι όσα οι άλλοι δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να τα δούν ή να το κάνουν.
Κι αυτό ούτε εύκολο ήταν κι ούτε δίχως επιπτώσεις και κόστος για `κείνον και για την επαγγελματική πορεία του. Δεν δείλιαζε όμως , δεν πισωγύριζε , ούτε λοξοδρόμησε απ την πορεία που καθόριζαν οι αξίες του , η ιδεολογία του , η συγκρότησή του ως ανθρώπου και λειτουργού της έντιμης μαχητικής δημοσιογραφίας και της ενημέρωσης.
Στις πολλές δυσκολίες και τις τόσες δοκιμασίες της ζωής του , σαν να μην έφταναν , προστέθηκε κι η άνιση μάχη με τον ύπουλο εχθρό της βαριάς ασθένειας που τούστησε απρόσμενα θανάσιμο καρτέρι. Αγωνιστής και τολμηρός που ήταν , έδωσε μαζί με τους γιατρούς του την μάχη της επιβίωσης. Προσπάθησε όσο κι όπως μπόρεσε. Με την οικογένειά του δίπλα του , την ακάματη σύντροφό του και τα παιδιά του στήριγμά του , τους αγαπημένους φίλους του στο πλευρό του να τον νοιάζονται και να εύχονται για `κείνον.
Τους θυμήθηκε όλους ο Γιώργης για να τους πει το τελευταίο «ευχαριστώ», με τα συγκινητικά λόγια που εμπιστεύτηκε στους δικούς του να δημοσιοποιηθούν μετά την «αναχώρησή» του, αφού την είχε προαισθανθεί.
Μα αλλιώς η μοίρα τ` αποφάσισε. Δεν του χαρίστηκε, δεν θέλησε να του δώσει μιά δεύτερη ευκαιρία. Όπως πάντα γίνεται, σαν έτσι εκείνη αποφασίσει.
Ο Γιώργος από σήμερα πήρε τον ανηφορικό δρόμο προς το επέκεινα. Προς τα`κεί που όλοι προσδοκούμε σα `ρθεί η ώρα μας, να είναι η συνέχεια μιάς αλληνής ζωής κι όχι η ανυπαρξία.
Αν με κάτι ίσως μπορεί να παρηγορηθεί κανείς , είναι ότι ο Γιώργος έφυγε λεβέντικα όπως έτσι κι έζησε ως τα τώρα. Με πλήρη διαύγεια , αγόγγυστα και με καρτερικότητα περιμένοντας (εν επιγνώσει του ) την αυλαία στην τελευταία πράξη της ζωής του. Με υπαρκτές ακόμα τις δυνάμεις του, δίχως οδυνηρές ταλαιπωρίες και με την ευλογία να έχει δίπλα του όλους τους αγαπημένους του ως την ύστατη την ώρα τ` αποχωρισμού.
Δεν έμαθα απ το πρωί την λυπητερή είδηση. Λίγο πριν πληροφορήθηκα την απώλειά του. Λυπάμαι πολύ πραγματικά. Γνώριζα τον Γιώργο από χρόνια. Με τιμούσε η γνωριμία μας. Κολλητοί δεν ήμασταν. Μα πολύ τον εκτιμούσα. Και πάντοτε με προσοχή κι εμπιστοσύνη διάβαζα την άποψή του. Πριν δεκαπέντε περίπου μέρες είχα μιλήσει μαζί του ρωτώντας τον για την υγεία του. Τον άκουσα προβληματισμένο. Έμελλε να ήταν αυτή κι η τελευταία φορά.
Ήταν ένας ωραίος άνθρωπος ο Γιώργης. Δοτικός και πρόθυμος. Εκτιμούσε βαθιά όσους τον εκτιμούσαν , νοιαζόταν για τους αδικημένους της ζωής, βοηθούσε όσο μπορούσε, και ασυμβίβαστα υπηρετούσε το λειτούργημά του. Ήταν ένας πολεμιστής της δημοσιογραφίας και της ζωής.
Για όλα τα υπόλοιπα γνωστά και άγνωστα. Για την ζωή του, την επαγγελματική του πορεία, τις καλοσύνες του , την επί χρόνια επικουρία στο σημαντικό κοινωφελές Ίδρυμα τής γενέτειράς του και τόσα άλλα, θα γράψουν ασφαλώς πολύ καλύτερα και πολύ περισσότερα από μένα, οι κοντινοί του φίλοι και συνεργάτες.
Εγώ αυτό τον Γιώργο ήξερα, αυτό τον χαιρετισμό του όφειλα, με τα λιγοστά μου λόγια.
Εύχομαι στην οικογένειά του , να βρει την δύναμη να παρηγορηθεί. Το ίδιο και οι αγαπημένοι του συνεργάτες και οι καλοί του φίλοι. Μ` αυτούς όλους , που συμπορεύτηκε όλα τα χρόνια της ζωής του και των δραστηριοτήτων του. Μ` αυτούς αντάμα ως και την τελευταία δοκιμασία του, που τον λύγισε…. και τον νίκησε.
Θα τον θυμόμαστε, θα τον μνημονεύουμε και θα τον τιμούμε. Γιατί έτσι του πρέπει.
Νάναι ο δρόμος σου σε τούτο το στερνό σου ταξίδι , φωτεινός κι ανεμπόδιστος καλέ μου φίλε Γιώργο.
Θα σε θυμάμαι πάντα, έχοντας τις καλύτερες αναμνήσεις απ την πολύχρονη γνωριμία μας.
Με αισθήματα συμπάθειας, τα συλλυπητήριά μου στους οικείους , στους συγγενείς και στους αγαπημένους του φίλους και συνεργάτες.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Ήμουν τυχερός που τον γνώρισα. Ένας απ τους πολλούς κι εγώ….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων του Πολύδροσος Παρνασσού.
Το περιεχόμενο (κείμενο & φωτογραφίες) προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα. Κάθε αναδημοσίευση ή χρήση χωρίς άδεια απαγορεύεται. ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ
Διατηρήστε τα σχόλιά σας ευγενικά, πολιτισμένα και ουσιώδη. Σχόλια με υβριστικό περιεχόμενο ή προσβολές θα διαγράφονται.
Παρακαλούμε, διαβάστε την Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων πριν σχολιάσετε. Να αποφεύγετε να γράφετε ανώνυμα. Όλα τα σχόλια πρέπει να εγκριθούν πριν δημοσιευθούν.