Άνοιξη χωρίς σπορά – Ένας κάμπος που σιωπά….

Μπήκε η Άνοιξη.

Η εποχή που άλλοτε σήμαινε ξεκίνημα, δουλειά, ελπίδα. 

Η εποχή που ο κάμπος έπαιρνε ζωή.

Πηγαίνοντας προς τον κάμπο για το καθημερινό περπάτημα, η εικόνα δεν θύμιζε σε τίποτα τα προηγούμενα χρόνια.....

Εκεί που τέτοια εποχή τα χωράφια ήταν σχεδόν όλα οργωμένα και τα περισσότερα σπαρμένα, σήμερα βλέπεις ένα στα δέκα να έχει δουλευτεί. Η γη μένει ακαλλιέργητη. Το χώμα αφημένο. Η σιωπή πιο βαριά από ποτέ.

Και σε πιάνει μελαγχολία.

Κάποτε, τέτοιες μέρες, ο κάμπος έσφυζε από ζωή. Τρακτέρ στα χωράφια, αγρότες στα χωράφια από το χάραμα, κουβέντες, ιδρώτας, σχέδια για τη χρονιά που ξεκινούσε. Στα χωριά υπήρχε οργασμός αγροτικών εργασιών. Ήξερες ότι η γη θα δώσει καρπό, ότι θα υπάρχει παραγωγή, ότι θα υπάρχει δουλειά.

Σήμερα, στον κάμπο συναντάς κυρίως όσους κάνουν την καθημερινή τους βόλτα. Και αυτοί λιγοστεύουν.

Ο προβληματισμός μεγαλώνει όταν σκέφτεσαι: άραγε πώς θα τρέφονται τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας; Πόσο ασφαλές είναι να εξαρτάται μια χώρα από εισαγωγές όταν η δική της γη μένει ανεκμετάλλευτη; Τι σημαίνει για το μέλλον μιας περιοχής όταν η παραγωγή συρρικνώνεται χρόνο με τον χρόνο;

Η επαρχία αδειάζει. Όχι μόνο πληθυσμιακά, αλλά παραγωγικά και αναπτυξιακά.

Παλιότερα υπήρχαν εργοστάσια, βιοτεχνίες, εργάτες, αγρότες, κτηνοτρόφοι. Υπήρχε πολυμορφία δραστηριοτήτων. Υπήρχε κυκλοφορία χρήματος μέσα στον τόπο. Υπήρχε προοπτική.

Σήμερα, οι σταθερές δουλειές λιγοστεύουν. Οι ευκαιρίες είναι περιορισμένες. Τα Σαββατοκύριακα υπάρχει μια πρόσκαιρη κίνηση λόγω τουρισμού, όμως αυτό δεν αρκεί για να κρατήσει ζωντανή μια τοπική οικονομία.

Και αναρωτιέται κανείς: τι θα απομείνει όταν ο τουρισμός γίνει ακόμη πιο συγκεντρωτικός, όταν η μικρή τοπική επιχειρηματικότητα πιεστεί περισσότερο;

Γνωρίζω νέους ανθρώπους που σπούδασαν, γύρισαν πίσω στα χωριά τους με όνειρο να αξιοποιήσουν τις επενδύσεις των γονιών τους στη γη.

Μεγάλες εκτάσεις, αγροτικά μηχανήματα, αποθήκες, υποδομές. Επέλεξαν να μείνουν εδώ, να δουλέψουν, να δημιουργήσουν, να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Και όμως, σιγά σιγά καταλήγουν σε ευκαιριακές δουλειές, βλέποντας ότι ο κόπος τους δεν ανταμείβεται. Η γη εγκαταλείπεται. Τα σχέδια για οικογένεια αναβάλλονται. Η αβεβαιότητα γίνεται κανόνας.

Η πραγματικότητα στον κάμπο λέει άλλα.

Ακούμε διαρκώς διαβεβαιώσεις ότι «υπάρχει μέριμνα για την επαρχία», ότι «στηρίζεται η περιφέρεια», όμως το αυξημένο κόστος παραγωγής, χαμηλές τιμές, ρευστότητα κλπ., οδηγούν σε αυτή την κατάσταση.

Τα ακαλλιέργητα χωράφια είναι η πιο ειλικρινής αποτύπωση της κατάστασης.

Η Άνοιξη μπήκε.

Η φύση είναι έτοιμη να δώσει. Το ερώτημα είναι αν εμείς είμαστε έτοιμοι – ή αν θα συνεχίσουμε να αφήνουμε τη γη μας, και μαζί της το μέλλον μας, να μένει ακαλλιέργητο.

Γιατί ένας τόπος που δεν παράγει, αργά ή γρήγορα, σιωπά.

Και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν μας πιάνει μελαγχολία.

Το ερώτημα είναι αν θα μας πιάσει ευθύνη.

XM