Ο ΛΟΥΛΟΥΒΙΑΣ.... του Γιάννη Αθαν. Λαγού

Στα πλαίσια των ιστοριών της Σουβάλας,  θα προσπαθήσουμε σήμερα να συγκεντρώσουμε διάφορες μαρτυρίες για τον Λουλουβιά,  παρατσούκλι  του Γιάννη Μαστροκώστα από  τη Σουβάλα… 

 Ο Γιάννης Μαστροκώστας γεννήθηκε στη Σουβάλα το 1902…

 Ήταν παντρεμένος χωρίς να έχει παιδιά, ενώ η γυναίκα του, πάσχοντας μάλλον από φυματίωση, ήταν συνεχώς κλεισμένη στο σπίτι και τη βοηθούσαν συγγενείς και γείτονες, καθότι ο Γιάννης έχοντας  ‘’μετέλθει τον ληστρικόν βίον’’ που έλεγαν και οι παλιοί χωροφυλάκοι, έλειπε από το σπίτι….   

Ο Γιάννης τώρα, γνωστός με το παρατσούκλι  Λουλουβιάς, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν ένας θηριώδης λεβεντόκορμος άντρας, ο οποίος κυκλοφορούσε χειμώνα καλοκαίρι με ξεκούμπωτο μέχρι κάτω πουκάμισο, επιδεικνύοντας το δασύτριχο στήθος του….. 

Την 31 του Γενάρη του 1930, όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα ‘’ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ’’, γλεντούσε στο μαντρί του Ν. Ζυγούρου από το Δαδί, στο Μεγαλοκύρη… 

Εκεί ήταν και  ο γιός του Νίκου Ζυγούρου, Σπύρος και κάποιος Μπουρανής…. 

Πάνω στο γλέντι ο Λουλουβιάς, προφανώς μεθυσμένος, έβγαλε το πιστόλι να ρίξει αλλά πυροβόλησε πριν το σηκώσει ψηλά, με αποτέλεσμα, να τραυματίσει θανάσιμα τον γιό του Νίκου Ζυγούρου, Σπύρο, ο οποίος ξεψύχησε μέχρι να τον πάνε στο Δαδί…. 

Την άλλη μέρα ο Μαστροκώστας παραδόθηκε στον Εισαγγελέα, δεν γνωρίζουμε όμως τί έγινε με την απονομή της δικαιοσύνης, ξέρουμε όμως ότι την επόμενη χρονιά, το 1931, έγιναν στο χωριό τραγικά γεγονότα….  

Ο Λουλουβιάς είχε φίλο τον αγροφύλακα  Σ.Κονταξή…. 

Τώρα, τί έγινε κι από φίλοι, έγιναν άσπονδοι εχθροί, κανένας δεν γνώριζε… 

Έτσι, μια μέρα, μετά από λογομαχία, ο Λουλουβιάς ντουφέκισε το φίλο του και τον ξάπλωσε νεκρό πάνω σ΄ ένα κούμπλα στο Μεσόκαμπο…  

Ο Μπάμπης ο Αμπελουργός, επταετής τότε, μου εξιστόρησε ότι άκουσε τον πυροβολισμό και είδε τον Λουλουβιά, να καβαλικεύει τη φοράδα του και να χάνεται στον κάμπο….. 

Στο χωριό τώρα, έφτασε το κακό χαμπέρι κι εδώ συνεχίζω με την αφήγηση της μάνας μου Μόρφως Λαγού, δέκα χρονών τότε και φίλη και συνομήλικη της κόρης του σκοτωμένου Κονταξή, Γιαννίτσας, της αργότερα συζύγου του Θόδωρου Παναγιώτου (Μαυράκη). Πήγανε αγκαλιασμένα τα δυο κορίτσια, λέει και καθίσανε στην αυλή, κάτω από το ξύλινο χαγιάτι… Εκεί, υπήρχε ο αργαλειός της Ασήμως, της γυναίκας του Κονταξή, με το υφαντό, ένα λευκό βαμβακερό σεντόνι….. 

Τον σκοτωμένο, όπως τον έφεραν με τη βελέντζα, τον είχαν αποθέσει πάνω στο χαγιάτι, για να τον ‘’ετοιμάσουν’’…..   

Τότε λέει η μάνα μου, έγινε η εξής τραγική σκηνή…. 

Το αίμα από την πληγή του σκοτωμένου, πέρασε από τα σανίδια του χαγιατιού και έπεφτε στάλα στάλα πάνω στο λευκό υφάδι του αργαλειού, γράφοντας την τελευταία σκηνή της τραγωδίας που βρήκε την οικογένεια αυτή……. 

Ο Λουλουβιάς τώρα, από κείνη  τη μέρα δεν ξαναφάνηκε στο χωριό, βγήκε στο ‘’κλαρί’’ και μάλιστα επικηρύχτηκε από την Κυβέρνηση. Και σύμφωνα με τον άγραφο νόμο που λέει ότι ‘’τα παληκάρια τα καλά, σύντροφοι τα σκοτώνουν’’ δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα μάλλον από τον σύντροφό του στον ληστρικό βίο κάποιον Κοντολάτη απ’ τη Βάριανη,  ή όπως λένε άλλοι από σεγδιτσιώτες ληστές,  του αποκόπηκε το κεφάλι, ως απόδειξη για την καταβολή της επικήρυξης και το σώμα του πετάχτηκε σ’ ένα ξερόρεμα της Γκιώνας……

Την Άνοιξη που λειώσανε τα χιόνια, βρέθηκε και μεταφέρθηκε στη Γραβιά για αναγνώριση…..

Η λαϊκή μούσα έπλεξε το παρακάτω τραγούδι για τον Γιάννη Μαστροκώστα……

Εσείς πουλιά του Παρνασσού, πουλιά απ’ τη Σουβάλα

Φέτο να μην λαλήσετε, φέτο να μην τα ειπείτε

Το Μαστροκώστα βάρεσαν, το Γιάννη το λεβέντη

Στη Γκιώνα τον εβάρεσαν και στη Γραβιά τον πάνε.

Βλέπουν κορμί ακέφαλο, κορμί δίχως κεφάλι.

Κανείς δεν τον εγνώρισε, κανείς δεν τον γνωρίζει.

Πηγαίνει κι η γυναίκα του και το χρυσό του ταίρι,

Εκείνη τον εγνώρισε, εκείνη τον γνωρίζει….

--Αυτόνος  είν’ ο Γιάννης μου, αυτός  είν’ ο καλός μου…..

Να σημειώσουμε ότι το κεφάλι του Λουλουβιά,  βρίσκεται, ακόμα, στο Εγκληματολογικό Μουσείο της Αθήνας….

Γιάννης Αθαν. Λαγός

ΠΗΓΕΣ:

1.Διήγηση Μόρφως Λαγού

2.Διήγηση Χαράλαμπου Αμπελουργού

3.Βιβλίο του Καστελιώτη  Χ. Χαλατσά  ‘’τα ληστρικά τραγούδια’’

4. Εφημερίδα ‘’ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ’’ από το αρχείο του Χρήστου Μουτσιανά.