Πάμε μπροστά ή γυρίζουμε πίσω; Η σιωπηλή ερήμωση της ελληνικής επαρχίας

Ας μην πάμε μακριά.

Αρκεί να γυρίσουμε λίγες δεκαετίες πίσω, στα ‘80s και ‘90s, στην Πολύδροσο......

Πρωινές εικόνες που σήμερα μοιάζουν σχεδόν εξωπραγματικές: άνθρωποι να περιμένουν το λεωφορείο για το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού, καφενεία γεμάτα ζωή, κουβέντες, γέλια και τον πρώτο καφέ της ημέρας πριν τη δουλειά. Του Θάνου (Όσβαλντ), του Δρίβα, του Κότσια, του Διαμαντώνη (Λιάρτη), του Φούρλα, του Βέλλιου, του Δόκιμου, του Κούσουλα. Όλα γεμάτα. Όχι από αργόσχολους, αλλά από εργαζόμενους.

Άνθρωποι που έφευγαν για δουλειά στο Χιονοδρομικό, στου Κατσαρού, στη ΒΕΛΚΑ, στη ΜΑΡΟΧ, στα Μεταλλεία, στον ΟΣΕ, στα τμήματα χωροφυλακής, στην οικοδομή – όχι μόνο στο χωριό, αλλά και στα γύρω χωριά. Η επαρχία τότε δεν περίμενε επιδόματα· ζούσε από τη δουλειά της.

Σήμερα;

Ούτε ένα από αυτά τα καφενεία δεν ανοίγει για πρωινό καφέ. Όχι από επιλογή των νέων ιδιοκτητών, αλλά γιατί απλά δεν υπάρχει λόγος. Οι χώροι εργασίας χάθηκαν. Το Χιονοδρομικό υπάρχει ακόμη, αλλά με εργαζόμενους που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Μια τελευταία ανάσα ζωής έδιναν οι αγρότες, οι λιγοστοί κτηνοτρόφοι και κάποιοι υπάλληλοι σε υπηρεσίες που σήμερα έχουν καταργηθεί: τράπεζες, ΙΚΑ, ΕΛΤΑ, σχολεία. Ένας κατάλογος απουσιών που όλο και μεγαλώνει.

Και το ερώτημα έρχεται αμείλικτο:

Μας έχει προβληματίσει πραγματικά αυτή η κατάσταση;

Αν κλείσουμε τα μάτια και σκεφτούμε πώς θα είναι η επαρχία σε 10 ή 20 χρόνια, τι θα έχει απομείνει;

Περνά άραγε από το μυαλό όσων κυβερνούν ποιο είναι το μέλλον των χωριών; Ή μήπως η επαρχία θεωρείται απλώς ένα στατιστικό μέγεθος, χωρίς ανθρώπους, χωρίς μνήμη, χωρίς προοπτική;

Όλες αυτές οι σκέψεις γίνονται ακόμη πιο έντονες μπροστά στην αδιαλλαξία που δείχνει η Πολιτεία απέναντι στους αγρότες – τους σχεδόν τελευταίους που κρατούν ζωντανά τα χωριά. Αν χαθούν κι αυτοί, δεν θα μιλάμε πια για εγκατάλειψη. Θα μιλάμε για οριστικό τέλος.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν πάμε καλύτερα ή χειρότερα.

Θα είναι αν προλάβαμε να κάνουμε κάτι, όταν ακόμη υπήρχε χρόνος.

 ΧΜ