ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Translate

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Δεκέμβρης μήνας


                               (Στον Τάσο Λειβαδίτη)....

 Φυσάει στης ζωής τα σταυροδρόμια
Αγάπες που δερβίσικα χορεύουν .
Έμποροι την ελπίδα διαλαλούνε. 
 Με της ψυχής το φως την παζαρεύουν .
Φυσάει μες της γης τα σταυροδρόμια
πόλεμοι , φονικά και προδομένοι .
Ηφαίστια κορμιά  , Δεκέμβρης μήνας
όποτε  το καλούν οι κολασμένοι .
Φυσάει στου καημού τα σταυροδρόμια
τραγούδια , προσευχές ή μοιρολόγια
κι ούτε ένα φως στα πικραμένα μάτια .
Στα χρόνια της απάτης  μόνο λόγια .
 © Σκουρολιάκου Μαρία
 http://adithorokardias.blogspot.gr/


3 σχόλια:

  1. ''ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΔΙΑΛΑΛΟΥΝΕ "ΜΑΡΙΑ ΑΛΛΑ....3 Δεκεμβρίου 2013 - 10:42 π.μ.

    Αγαπητή και φίλη Μαρία .Κατ αρχήν συγχαρητήρια για τα γραφόμενά σου.
    Όμως δεν μπορώ να μην αναφερθώ στα ¨"παρελκόμενα" της τόσο ωραίας κατά τα άλλα εκδήλωσης που έκανε ο Λαογραφικός σας Σύλλογος για το ¨"ψωμάκι του λαού" και τα διάφορα αρτοσκευάσματα.
    Εξαιρετική απ ότι πληροφορήθηκα.Και απ ότι μου είπανε συμμετείχες καθ όλη τη διάρκειά της ακόμα και τη στιγμή που την κορδέλα των εγκαινίων έκοβε ο υπηρέτης της τόσο ....φιλολαικής κυβέρνησής μας Κος Υπουργός!
    Η όλη εκδήλωση όμως Μαρία μου χρησιμοποιήθηκε σαν προεκλογικό βήμα του πολιτικού προσωπικού ....που μας σώζει καθημερινά.
    Μάλιστα απ ότι πάλι πληροφορήθηκα προσκεκλημένη Πρόεδρος Συλλόγου άλλου χωριού της περιοχής ,
    *ήλθον,ειδον και απήλθον* κοινώς α π ο χ ώ ρ η σ ε. Και μάλιστα "επί τη εμφανίσει" !
    Θα ήθελα φιλικά την άποψή σου επί των παραπάνω.

    Υ.Γ Πάντως στα εγκαίνια της δικής μας Λαογραφικής στέγης που έγιναν το καλοκαίρι στο χωριό , την οποία και σε προσκαλούμε κάποια στιγμή να επισκεφθείς, την κορδέλα δεν την έκοψε κανένας Υπουργός ,αλλά ο υπέραιωνόβιος Σουβαλιώτης μπάρπα Φώτης έχοντας δίπλα του , τον προηγούμενο αλλά και τον τωρινό Πρόεδρο του ιδιαίτερα δραστήριου Λαογραφικού μας Συλλόγου!΄

    Γ.Θ ΦΙΛΙΚΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. *ΜΗΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ...ΜΗΝ ΞΥΠΝΑΣ ΘΑ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΙΣ*3 Δεκεμβρίου 2013 - 3:49 μ.μ.

    «Γι’ αυτό σου λέω. Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο. Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.»!

    Από τους πιο πολύ « τραγουδισμένους » ποιητές μας ο Τάσος Λειβαδίτης. Έφυγε σαν σήμερα στις 30 του Οκτώβρη του 1988 αφήνοντας μας παρακαταθήκη μοναδικά ποιήματα και στοίχους από τραγούδια που θα συνεχίσουν να ακούγονται για πολλά χρόνια ακόμα.


    Τάσος Λειβαδίτης
    Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922 είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια, μια αδερφή και τρεις αδερφούς. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη».

    Το 1947 συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Θεμέλιο». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954 - 1980 (με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα είχε κλείσει λόγω δικτατορίας) και το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (1962-1966), όπου δημοσίευσε πολιτικά και κριτικά δοκίμια.

    Στο διάστημα της Χούντα των Συνταγματαρχών ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Pόκκος. Αδερφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης και ανιψιός του ο ηθοποιός Θάνος Λειβαδίτης.

    Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στην Αθήνα 30 Οκτωβρίου 1988, στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».

    Η πρώτη του ουσιαστική επαφή με το χώρο της μουσικής πραγματοποιείται το 1946 μέσα στα γραφεία της Λέσχης της ΕΠΟΝ στην Αθήνα, όπου γνωρίζει τον Μίκη Θεοδωράκη, όπως και άλλους διανοούμενους της τέχνης και του πολιτισμού, μια συνάντηση η οποία τα επόμενα χρόνια θα αποφέρει, στο χώρο της ελληνικής μουσικής, ορισμένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του 20ου αιώνα. Στίχοι του μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη, στο δίσκο «Πολιτεία» το 1961 με τα περίφημα τραγούδια πια, «Μάνα μου και Παναγιά», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» (που ακούγονται και στην ταινία), «Δραπετσώνα» «Έχω μια αγάπη» και «Σαββατόβραδο» με ερμηνευτές τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Μαρινέλλα, τον Μανώλη Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ.......3 Δεκεμβρίου 2013 - 3:52 μ.μ.

    Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ......

    Το 1977, κυκλοφορούν “Τα Λυρικά', ο πρώτος από τους δύο δίσκους του Θεοδωράκη, αποκλειστικά με στίχους του Λειβαδίτη. Ο συνθέτης έγραψε τη μουσική στην Αθήνα και το Βραχάτι το 1976, και ο Λειβαδίτης προσέθεσε στη συνέχεια τους στίχους. Παρουσιάστηκαν και ηχογραφήθηκαν, το 1977, ζωντανά, στο θέατρο του Λυκαβηττού, στα πλαίσια του Β΄ Μουσικού Αύγουστου, με ερμηνευτή τον ίδιο τον Θεοδωράκη και με τη φωνητική συμμετοχή της Μαργαρίτας Ζορμπαλά, του Πέτρου Πανδή και της Σοφίας Μιχαηλίδου.

    Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Μάνο Λοΐζο στο δίσκο «Για μια μέρα ζωής» (1980), τον Γιώργο Τσαγκάρη στο δίσκο «Φυσάει» (1993) με ερμηνευτή το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη συμμετοχή του ηθοποιού Γιώργου Μιχαλακόπουλου, τον Μιχάλη Γρηγορίου στο δίσκο «Σκοτεινή πράξη, ένα Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη» (1997) ), που παρουσιάστηκε ζωντανά στο Μέγαρο Μουσικής το 1993 και τρία χρόνια αργότερα στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά, συμμετέχει η “Ορχήστρα των Χρωμάτων' υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, η χορωδία “Fons Musicalis' και τραγουδούν οι Σαβίνα Γιαννάτου, Μιχάλης Χριστογιαννόπουλος, Γιάννης Παπακωνσταντίνου και Tάσης Χριστογιαννόπουλος.


    Συνυπέγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών ταινιών «Ο θρίαμβος» και «Συνοικία το όνειρο» σε σκηνοθεσία του Αλέκου Αλεξανδράκη. Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινέζικα και Αγγλικά.

    Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953 για τη συλλογή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»), το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957 για τη συλλογή του «Συμφωνία αρ.Ι»), το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976 για τη συλλογή «Βιολί για μονόχειρα»), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1979 για το «Εγχειρίδιο ευθανασίας»). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Συγγραφέων». Έγραψε επίσης κι ένα μικρό τόμο με τίτλο: «Έλληνες ποιητές», ο οποίος αναφέρεται στις συλλογές που εκδόθηκαν την περίοδο 1978-1981, και αποτελεί μια απογραφή 74 ποιητικών συλλογών.

    Αναμφισβήτητα, λοιπόν, ο Λειβαδίτης κατέχει ξεχωριστή, θέση ανάμεσα στους κορυφαίους Έλληνες στιχουργούς του αιώνα μας, Ωστόσο, σε σύγκριση με άλλους συμβαίνει το παράδοξο ενώ όλοι μας να έχουμε τραγουδήσει και να τραγουδάμε τραγούδια του, να μην γνωρίζουμε πολλές φορές ότι πρόκειται για δικούς του στίχους.
    Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε».


    «Και μια μέρα θέλω να γράψουν στον τάφο μου: Έζησε στα σύνορα μιας ακαθόριστης ηλικίας και πέθανε για πράγματα μακρινά που είδε κάποτε σε ένα αβέβαιο όνειρο»

    «Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου.
    Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ, αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα.»

    (Από :Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου )

    ΠΗΓΕΣ :

    ΑπάντησηΔιαγραφή


Tο ΄΄Πολύδροσος Παρνασσού΄΄ δημοσιεύει τα σχόλια των αναγνωστών του. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι βγάζουμε τα απωθημένα μας ανώνυμα και τα φορτώνουμε στη πλάτη του διαχειριστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια ΔΕΝ δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας.Σε επώνυμα σχόλια η δημοσιεύματα απαντήσεις ή σχολιασμοί δημοσιεύονται μόνο τα επώνυμα.