«Κουμπαράς» για τους έχοντες – μηδενικό για τους υπόλοιπους;

Ωραία ακούγεται ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά». Ακόμη ωραιότερα ακούγονται οι δεκάδες χιλιάδες ευρώ που υποτίθεται ότι μπορεί να περιμένουν ένα παιδί όταν ενηλικιωθεί.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: για να βάλει το κράτος χρήματα στον κουμπαρά, πρέπει πρώτα να έχει χρήματα να βάλει ο γονιός.....

Και κάπου εκεί η ωραία εικόνα αρχίζει να ξεθωριάζει.

Γιατί ποιος γονιός θα βάζει συστηματικά 100 ευρώ τον μήνα; Εκείνος που μπορεί. Εκείνος που, αφού πληρώσει ενοίκιο ή στεγαστικό, σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς, καύσιμα, σχολικές ανάγκες και όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις, εξακολουθεί να έχει περίσσευμα.

Και ο γονιός που με το ζόρι βγάζει τον μήνα;

Τι θα αποταμιεύσει;

Την ακρίβεια; Τον λογαριασμό του ρεύματος; Το ενοίκιο; Τα ψώνια του σούπερ μάρκετ;

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της εξαγγελίας: το κράτος εμφανίζεται να επιβραβεύει περισσότερο εκείνον που έχει ήδη τη μεγαλύτερη δυνατότητα να αποταμιεύσει.

Έτσι, δύο παιδιά μπορεί να γεννηθούν την ίδια ημέρα στην ίδια χώρα, αλλά να ξεκινήσουν την ενήλικη ζωή τους από εντελώς διαφορετική αφετηρία. Το ένα με έναν γεμάτο λογαριασμό επειδή οι γονείς του μπορούσαν να καταθέτουν επί χρόνια. Το άλλο με έναν σχεδόν άδειο κουμπαρά, όχι επειδή οι γονείς του αδιαφόρησαν, αλλά επειδή δεν τους περίσσευε ούτε ευρώ.

Και αυτό παρουσιάζεται ως πολιτική για το δημογραφικό;

Η αντιμετώπιση του δημογραφικού δεν γίνεται με τραπεζικούς κουμπαράδες. Γίνεται όταν ένα νέο ζευγάρι μπορεί να νοικιάσει σπίτι χωρίς να δίνει τον μισό μισθό του. Όταν μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς να υπολογίζει καθημερινά αν «βγαίνει ο μήνας». Όταν υπάρχουν αξιοπρεπείς μισθοί, σταθερές δουλειές, παιδικοί σταθμοί, δημόσια υγεία και παιδεία και πραγματική προστασία της οικογένειας.

Πρώτα πρέπει να περισσεύουν χρήματα και μετά να μιλήσουμε για αποταμίευση.

Διαφορετικά, ο περίφημος «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς» κινδυνεύει να γίνει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που διαφημίζεται: ένας μηχανισμός που θα δείχνει από την παιδική ηλικία ποιος είχε και ποιος δεν είχε.

Γιατί το παιδί της εύπορης οικογένειας δεν χρειάζεται το κράτος να του υπενθυμίσει το οικονομικό πλεονέκτημα με το οποίο ξεκινά τη ζωή του.

Το παιδί της οικογένειας που δεν έχει 100 ευρώ να βάλει στην άκρη είναι εκείνο που χρειάζεται περισσότερο το κράτος.

Κι αν τελικά η κρατική βοήθεια είναι μεγαλύτερη για εκείνον που μπορεί να βάλει περισσότερα από την τσέπη του, τότε δεν μιλάμε για εξάλειψη των ανισοτήτων.

Μιλάμε για την επιδότησή τους.

iparnassos.gr