Υπάρχουν μέρες που η φύση δεν χρειάζεται λέξεις.
Αρκεί να απλωθεί μπροστά σου.
Σήμερα, στην πηγή Αγίας Ελεούσας στην Πολύδροσο Φωκίδας, το νερό κατέβηκε από τον Παρνασσό και πήρε ξανά τον δρόμο που θυμάται. .....
Σκέπασε μονοπάτια, αγκάλιασε δέντρα, πέρασε πάνω από γεφυράκια που φτιάχτηκαν για να το διασχίζουν — όχι για να το σταματούν. Και μέσα σε λίγες ώρες, το γνώριμο τοπίο άλλαξε πρόσωπο.Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.
Κορμοί δέντρων χαμένοι μέσα στη ροή, νερό που κυλά ασταμάτητα, ήχοι που δεν καταγράφονται σε φωτογραφίες αλλά τους νιώθεις. Είναι εκείνες οι στιγμές που καταλαβαίνεις πως ο άνθρωπος δεν είναι πρωταγωνιστής· είναι παρατηρητής.
Η Πολύδροσος δεν φοβάται. Θυμάται.
Θυμάται χειμώνες βαρείς, λιωμένα χιόνια, νερά που φούσκωσαν ξανά και ξανά. Κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο: ήσυχα, αποφασιστικά, χωρίς εξηγήσεις. Η φύση δεν ζητά άδεια για να επιστρέψει. Απλώς επιστρέφει.
Το σημερινό βίντεο και οι φωτογραφίες δεν είναι απλώς καταγραφή ενός φαινομένου. Είναι ένα στιγμιότυπο μνήμης. Ένα κάλεσμα να σταθούμε για λίγο ακίνητοι και να ακούσουμε αυτό που συνήθως προσπερνάμε: τον ρυθμό του τόπου.
Γιατί όταν το νερό μιλά, δεν προειδοποιεί.
Υπενθυμίζει.
(Η δημοσίευση συνοδεύεται από φωτογραφίες και βίντεο από τη σημερινή εικόνα της Αγίας Ελεούσας στην Πολύδροσο)
Διαχρονικό μουσείο της φύσης και ιστορικό-πλήρως αναξιοποίητο. ...ΔΥΣΤΥΧΩΣ......
ΑπάντησηΔιαγραφή