ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Translate

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

"..Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα / πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. / Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας έβρει μας πατεί. / Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, / προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!"


Γιώργος Βιδάκης

Το διαχρονικό τραγούδι "Οι μοιραίοι" του μεγάλου μας  ποιητή  και πεζογράφου Κώστα Βάρναλη σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη  που αποτυπώνει τις αλήθειες μας  που  πονάνε,  μέσα από ένα  βίντεο δικό μου με φωτογραφίες από την  υπόγεια ταβέρνα "δίπορτο",  που λειτουργεί  μέχρι σήμερα και  όπου λέγεται ότι γράφτηκε το τραγούδι , η ιστορία της ταβέρνας (πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό).....
Εκεί στην οδό Σωκράτους 9 και Θεάτρου στη Βαρβάκειο Αγορά, βρίσκεται μία υπόγεια ταβέρνα, καπηλειό θα λέγαμε, το «Δίπορτο».


Ταμπέλα δεν υπάρχει. Οι πόρτες είναι βαμμένες καφέ λαδομπογιά σκούρα.
Οι σκάλες από τη μια πλευρά  της Σωκράτους είναι απότομες και λίγο επικίνδυνες.
Από την άλλη είσοδο δηλαδή την οδό Θεάτρου είναι περισσότερο βατές και με μεγαλύτερο άνοιγμα.
Τα τραπέζια όλα και όλα καμμιά δεκαριά.


Άρα το πολύ – πολύ καμιά τριανταριά «νομάτοι» χωράνε όλοι και όλοι.
Βέβαια και δύο «παράθυρα», που μπαίνει ένα υποτυπώδες φως, καλύτερα θα τα λέγαμε φεγγίτες, των οποίων η οροφή είναι η «ισάδα» με το πεζοδρόμιο έξω και έχουν σκάρες σιδεριένιες.


Ταβέρνα χωρίς βαρέλια δεν γίνεται έτσι λοιπόν και εδώ έχουμε γύρω στα δέκα βαρέλια του κρασιού και από εκεί βάζει κρασί ο «κάπελας».


Για να δώσουμε μια ακόμη πιο ακριβή περιγραφή του χώρου, θα σας πω ότι κατεβαίνοντας από την είσοδο της Σωκράτους στο δεξί μας χέρι υπάρχει ο «νιπτήρας» για να πλένει κανείς τα χέρια του, δίπλα ένα ψυγείο και η λάντζα των ποτηριών με μια βρύση για το νερό.
Από την αριστερή πλευρά του «έμπα» υπάρχει ένα παράθυρο – «φεγγίτης», και ένα τραπέζι για τέσσερα άτομα, που πολλές φορές γίνεται και εξάρι ή οκτάρι, ανάλογα με την παρέα (διότι από την πλευρά του τοίχου υπάρχει ένας πάγκος).


Αυτό το τραπέζι είναι «ιστορικό».
Γιατί είναι ιστορικό όμως????
Σ’ αυτό το τραπέζι καθόταν και έγραφε κάπου κάπου κανένα ποίημα ή εν πάση περιπτώσει σε ώρες οίστρου απάγγελνε στην παρέα του, που συνήθως ήταν ένας ή δύο «νομάτοι»….
Ο Κώστας Βάρναλης.. ναι καλά διαβάσατε ο μέγας Κώστας Βάρναλης!!!
Εκεί λοιπόν τα μεσημέρια με το μισόκιλο απαραίτητη παρέα, κάπου κάπου καμία φάβα ή καμιά φασολάδα το χειμώνα, αλλά ενίοτε η σαρδέλα της σκάρας με τη συνοδεία της ντοματοσαλάτας με αγγούρι και πράσινη καυτερή πιπεριά και τις ελιές τις πράσινες τις τσακιστές.

                                                                            Με τον Κώστα Βάρναλη και τη γυναίκα του.
Αρχείο Τ. Πανανίδη

Στίχοι: Κώστας Βάρναλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία:Γρηγόρης Μπιθικώτσης 


Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ΄ η παρέα πίναμ΄ εψές•
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,


να πάνε κάτου τα φαρμάκια.


Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζια
και βάθος τ΄ άσωτ΄ ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό•
τ΄ άλλου κοντόημερ΄ η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό•
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

 Στρατής Τσίρκας, Κώστας Βάρναλης και Γιάννης Παπαϊωάννου

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ΄ απ΄ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!


ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΣΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ "ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΠΑΡΝΑΣΣΟΥ" ΕΔΩ...

4 σχόλια:

  1. Από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης δεν είσαι συ για μάχητες δεν είσαι συ για το σταυρό εσύ νοικοκερόπουλο όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης..14 Ιανουαρίου 2017 - 12:39 μ.μ.

    https://www.youtube.com/watch?v=clTKMJB0hiw

    Πού να σε κρύψω γιόκα μου
    να μη σε φτάνουν οι κακοί
    σε ποιο νησί του ωκεανού
    σε πια κορφή ερημική.

    Δε θα σε μάθω να μιλάς
    και τ’ άδικο φωνάξεις
    ξέρω πως θα χεις την καρδιά
    τόσο καλή τόσο γλυκή
    που μες τα βρόχια της οργής
    ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.

    Συ θα `χεις μάτια γαλανά
    θα `χεις κορμάκι τρυφερό
    θα σε φυλάω από ματιά κακή
    και από κακό καιρό

    Από το πρώτο ξάφνιασμα
    της ξυπνημένης νιότης
    δεν είσαι συ για μάχητες
    δεν είσαι συ για το σταυρό
    εσύ νοικοκερόπουλο
    όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

    Κι αν κάποτε τα φρένα σου
    το δίκιο φως της αστραπής
    κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
    παιδάκι μου να μην τα πεις

    Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
    το φως να το σηκώσουν
    δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
    απ’ την αλήθεια της σιωπής
    χίλιες φορές να γεννηθείς
    τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αὐτονεκρολογία

    https://www.youtube.com/watch?v=2i_gIjfOxUM

    Μισὸν αἰῶνα πάλευα κι ἀπάνου
    γιὰ λευτεριὰ δικιά μου καὶ τῶν ἄλλων,
    κι ὅλο πιότερο μ᾿ ἔπνιγεν ὁ βρόχος,
    κι οἱ γενναῖοι, ποὺ μὲ πνίγανε, πιὸ δοῦλοι.

    Μὲ μπουκῶναν μωρὸ «Μεγάλη Ἰδέα»
    κρύβοντάς μου τὸν πιὸ αἱμοβόρο ὀχτρό μου:
    νά ῾μαι τοῦ ξένου ὁ πάτος, νὰ μισῶ
    καὶ νὰ καταφρονῶ τ᾿ ἀνόσιο πλῆθος.

    Τὰ σκολειά μου τὰ κλείνανε τὰ μάτια.
    Μοῦ τ᾿ ἄνοιγαν ἡ ζούγκλα τῶν Ὀλίγων
    καὶ τὰ «καταραμένα» τὰ βιβλία.
    Κι ὁλάνοιχτ᾿ ἀπομεῖναν ὡς τὸ τέλος.

    Ὅσο τὰ χρόνια ἀσπρίζαν στὴν κορφή μου,
    τόσο βαθιὰ μοῦ μάτωνεν ἡ ἐλπίδα.
    Μάθαινα πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι δειλία
    κι ἡ καλοσύνη ἀγιάτρευτο κακό.

    Ἥρωας δὲν ἤμουν, μ᾿ ἔκαμνεν ὁ φόβος
    (ἢ θὰ σκοτώσεις ἢ θὰ σκοτωθεῖς)
    νὰ μεγαλώνω τὴ γλυκιὰ πατρίδα
    καὶ νὰ μικραίνω τὸ φτωχὸ λαό.

    Νὰ γελιέμαι πὼς ζῶ, ξεπόρτιζα ἔξω.
    Κάθε πατημασιά μου καὶ πληγή.
    Πιανόμουν ἀπὸ κάγκελα καὶ πόρτες
    μὴν πέσω – τὸ κουφάρι μου κι ὄχι ἐγώ!

    Μ᾿ ἄφησαν ὅλοι στὰ κακὰ ὑστερνά μου:
    γυναῖκες, συγγενάδια, ἄσπονδοι φίλοι.
    Κανεὶς νὰ μὲ βαστάει, νὰν τοῦ μιλάω.
    Μιλοῦσα μοναχὸς δίχως ν᾿ ἀκούω.

    Μὲ βρήκανε στὸ τέλος ξυλιασμένον
    τρεῖς μέρες στὸ ντιβάνι μου ἀπομόναχο,
    μὲ τὰ μάτια ἀνοιχτὰ καὶ στηλωμένα
    κατὰ σένα, ὅπως πάντα, Ἀνατολή.

    Οἱ πεθαμενατζῆδες μεθυσμένοι
    βλαστημοῦσαν, ὅπως μὲ κατεβάζαν
    τυλιγμένον σὲ μία παλιοκουβέρτα,
    ὄροφοι πέντε καὶ σκαλιὰ ἐνενῆντα!

    Κι ἢ ραχοκοκαλιὰ νὰ μὴ λυγάει
    γιὰ νὰ τοὺς εὐκολύνει στὴ δουλειά τους.
    Δὲν τό ῾μάθε κανένας. Τ᾿ ὄνομά μου
    μήτ᾿ ἐγὼ δὲν τὸ λέω καὶ δὲν τὸ γράφω.

    Τὰ μπουκωμένα στόματ᾿ ἀλυχτῆσαν:
    –καλότυχοι, ἕνας Βούργαρος λιγότερο!
    –κακότυχοι, ποὺ δὲν τόνε προλάβαμε!
    –κόβουμ᾿ ἕναν, φυτρώνουνε σαράντα!

    Εὐχαριστῶ σας, γερατειὰ καὶ πόνοι,
    ποὺ ἐσεῖς μὲ ξαποστείλατε, ὄχι ὁ Νόμος
    (δυὸ φορὲς «ἐπ᾿ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ»!).

    Κι οὔτε μὲ πολτοποίησε στὴ λάσπη
    ἕνα τρίκυκλο ἀθῷο («τροχαῖον ἀτύχημα»!).
    Ρίχτε με τώρα στὰ βαθιὰ τῆς θάλασσας.
    Τ᾿ ἀδούλωτα κορμιὰ δὲ βρίσκουν οὔτε
    μιᾶς πιθαμῆς Ἑλλάδα νὰ ἡσυχάσουν!

    Νοέμβρης 1968

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάνθεον Ἐθνικοφροσύνης14 Ιανουαρίου 2017 - 1:50 μ.μ.

    Πάνθεον Ἐθνικοφροσύνης
    (Ὅλοι με πιστοποιητικόν)

    Φανέ, ὅταν τὸ ἔλαιον σὲ λείψῃ, τί θὰ γίνῃς;
    Τί; θὰ σβεσθῆς...
    Δ. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

    Μεγάλη πόρτα νὰ χωρᾷ ὁ Μεγάλος
    ποὺ διπλὰ μεγαλώνει ἅμα ξαπλώσει.
    Ὡς τὸ κατώφλι Θάνατος καὶ Λήθη
    καὶ μέσα Αἰώνια Μνήμη καὶ Χαρά!

    Ἀθάνατοι σὲ μάρμαρο καὶ μπροῦντζο
    λαμποκοποῦν οἱ ἀχόρταγοι λαοφάγοι.
    Τοὺς προσκυνᾷ ἡ Πατρίδα «εὐγνωμονοῦσα»
    καὶ τοὺς φοβᾶται ὁ «Σκώληξ ὁ Ἀκοίμητος».

    Τοῦ ἀκάνθινου στεφάνου ὁ κορονάτος
    στὴν πίσσα ρίχνει τοὺς πιστούς σου, Φτώχεια.
    Δὲν μπορεῖ νὰ χαρεῖ τοῦ Παραδείσου
    τὰ πλούτη, ὅσο θυμᾶται τὰ δικά του.

    Καλαμαρὰς ποὺ τύφλωνε τ᾿ ἀηδόνια
    καὶ δάσκαλος ποὺ βίαζε τὴν Ἀλήθεια,
    γιὰ ν᾿ ἀνεβοῦν σερνότανε στὴ λάσπη
    καὶ τοὺς ἔφαε κι αὐτοὺς καὶ τὰ χαρτιά τους.

    Καὶ μία μεγαλουσιάνα, ἄφραγη λάμια,
    νά ῾τανε, λέει, κάθε φορὰ παρθένα!
    καὶ μία παρθένα πρώιμη, ποὺ δὲν πρόλαβε
    νὰ ξεπεράσει τὴ μαμὰ στ᾿ ἀνάσκελα.

    Τ᾿ ἁγνά μας ἐθνικόπουλα, ὁρκισμένα
    τὸν ἅγιον ὅρκο τῶν ἀρχαίων ἐφήβων,
    γράφουν στὴν πλάκα τῶν τουφεκισμένων
    ἀπὸ τοὺς Γερμανούς: « Καλὰ σᾶς κάναν!»

    Καὶ στὴν κορφὴν ἀπάνου ὁ Μαῦρος Ἥλιος!
    Τὸν κοιτᾷς καὶ σαπίζουνε τὰ λούκια σου.
    Διχτάτορας! Ὂλ᾿ ἡ κοπριὰ τοῦ αἰῶνα
    κοιλοπονοῦσε γιὰ νὰ τὸν ξεράσει!

    Αὐτοὶ Πατρίδα, Ἅγια Γραφὴ καὶ Σπόρος!
    Κι ἀπ᾿ τὰ ἱερά μας κόκαλα βγαλμένη
    ἡ Προδοσία στὸ μασκοφόρο δίνει
    σπαθὶ μ᾿ ἕνα χρυσὸ πουγκὶ γιὰ φούντα!

    Τῶν αἱμάτων σου οἱ ποταμοί, Λαέ,
    δὲν κάνουν ἕνα ρόχαλο δικό τους.
    Κι ἂν τὴ στερνή σου ἁρπάξανε μπουκιά,
    σοῦ ἀφήσανε τὴ δόξα τοῦ Θανάτου.

    Στὴ χώρα κάτω νύχτωσεν ἡ μέρα,
    μαύρη καπνούρα κι οὐρλιαχτὰ καὶ θρῆνος.
    Δικὰ καὶ ξέν᾿ ἀγριόσκυλα, ζευγάρι,
    σὲ μαγαρίζουν, κοσμογόνε Βράχε!

    Πασκαλιὰ στὸ βασίλειο τῶν Σκιῶν!
    Ἀναστημένα μάρμαρα καὶ μπροῦντζοι
    κατηφορᾶνε χορευτὰ μὲ πήδους
    νὰ μοιραστοῦν τὴ σάρκα σου, λαουτζίκο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΥ14 Ιανουαρίου 2017 - 1:52 μ.μ.

    https://www.youtube.com/watch?v=hU4h3pMNXfA

    Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
    κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
    Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
    ούλοι δούλοι αφεντικό και μ’ αφήναν νηστικό
    και μ’ αφήναν νηστικό

    Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
    και με κάμα και βροχή ώσπου μου `βγαινε η ψυχή
    Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
    κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
    του χωριού την εκκλησιά

    Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
    αν ξυπνήσεις μονομιάς θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
    θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

    Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
    όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
    Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
    να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ
    για τ’ αφέντη το φαί

    Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

    Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
    άλλος ήλιος έχει βγει σ’ άλλη θάλασσα άλλη γη

    Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή


Για τους αναγνώστες
ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΣΧΟΛΙΑ